Lang gepland & lang naar uitgekeken en nu ook volbracht : onze roadtrip in zuidwest USA langs de nationale parken in Nevada, Utah, Colorado en California. Niet minder dan 9 nationale parken (Zion, Bryce Canyon, Capitol Reef, Canyonlands, Arches, Mesa Verde, Grand Canyon, Death Valley en Yosemite), 1 State Park (Petrified Forest in Escalante), 1 indianenreservaat (Monument Valley), 1 stad (San Francisco) en 1 oase van decadentie en craziness (Las Vegas).
We willen jullie niet langer de foto's onthouden. Je zult zien : het was altijd goed weer (>30°C tot 49°C, gelukkig was de lucht heel droog dus was de hitte beter verdraagbaar), vele mooie zonsop- en onderganen en we hebben er volop van genoten!!!
zaterdag 18 september 2010
Zwitsers kampioenschap 1/2 Marathon
Vandaag vond de 31e internationale Greifenseelauf plaats, die voor de tweede opeenvolgende keer ook telde als Zwitsers kampioenschap. Een mooie toer rond de Greifensee met start en aankomst in Uster (buurt van Zürich). Na mijn vorige wedstrijden die meestal de 10 mijlen niet overschreden, was dit dus een goeie gelegenheid om mezelf na lange tijd nog eens te testen op deze afstand.
Ik had 1u30 voor ogen en blijkbaar had ik mezelf goed ingeschat want ik deed er 1u30'21" over, goed voor een 90e plaats in de categorie M20 (jaja nog steeds!) en een 558e van 5500 deelnemers. Ik koos ervoor niet te snel van te start te gaan en er een constant tempo op na te houden. Doordat de grote meerderheid opnieuw voor een snelle start had gekozen werd het een kilometerslange inhaalrace en even verloor ik nog krachten doordat het pad na 4 km te smal werd voor de grote massa. Ik moest dus in de lastige grasboord om niet op een te laag tempo te vallen. Vanaf 16km werd het doorbijten en toen kwam nog de lichte maar lange klim naar 20 km.
Bij de elites was er een spannend duel en werd Viktor Röthlin (Europees kampioen 2010 in de marathon) voor de eerste keer Zwitsers kampioen 1/2 marathon met maar een paar seconden voor Christian Belz (6e op de Europese kampioenschappen 10.000 m).
Doel bereikt, nu op naar het volgende doel : Finishen in de Marathon van Luzern op 31oktober
Ik had 1u30 voor ogen en blijkbaar had ik mezelf goed ingeschat want ik deed er 1u30'21" over, goed voor een 90e plaats in de categorie M20 (jaja nog steeds!) en een 558e van 5500 deelnemers. Ik koos ervoor niet te snel van te start te gaan en er een constant tempo op na te houden. Doordat de grote meerderheid opnieuw voor een snelle start had gekozen werd het een kilometerslange inhaalrace en even verloor ik nog krachten doordat het pad na 4 km te smal werd voor de grote massa. Ik moest dus in de lastige grasboord om niet op een te laag tempo te vallen. Vanaf 16km werd het doorbijten en toen kwam nog de lichte maar lange klim naar 20 km.
Bij de elites was er een spannend duel en werd Viktor Röthlin (Europees kampioen 2010 in de marathon) voor de eerste keer Zwitsers kampioen 1/2 marathon met maar een paar seconden voor Christian Belz (6e op de Europese kampioenschappen 10.000 m).
Doel bereikt, nu op naar het volgende doel : Finishen in de Marathon van Luzern op 31oktober
woensdag 17 maart 2010
woensdag 10 maart 2010
Husky-dag
Maandag 8 maart was het eindelijk zover: mijn verjaardagscadeau van vorig jaar! Yves en ik hebben een dagje verlof genomen om in Hoch-Ybrig een dagje met sledehonden door te brengen.
Het was wondermooi weer, blauwe hemel en stralende zon. Tot onze verrassing was de eigenaar/verzorger van de siberische husky's niet zo blij met het weer; zijn honden hebben het namelijk liever wat frisser :-) Zeven van zijn prachtige beesten had hij meegebracht; die lagen geduldig te wachten toen we toekwamen.
Het geduld was echter snel verdwenen als we de honden begonnen te begroeten: elk van hen wou eerst aandacht en zoveel mogelijk! Toen ik eentje aan het strelen was, kroop een andere op mijn rug om toch ook maar wat aandacht te krijgen. Gelukkig voor de husky's waren we met een groepje van 8 personen, genoeg handen om te strelen en krabbelen dus.
Al snel werd duidelijk dat ieder van de honden zijn eigen karakter heeft: schuchter, knuffel'beer', jonge speelsheid of haantje de voorste... keuze zat. Maar allemaal waren het schatjes, echt ongelooflijk; ik kon er maar niet genoeg van krijgen.
Maar toen kwam het moment waarop iedereen natuurlijk had gewacht. We moesten 4 honden voor de slee spannen en na een zeer korte uitleg over hoe je moet remmen, gingen de husky's er met de eerste toerist vandoor. Het geprepareerde rondje was relatief kort, maar er zat toch 1 venijnige bocht in: Yves heeft de sneeuw daar 2 keer van dichtbij gezien ;-) En je moet niet denken dat die schattige beesten op je wachten als je van de slee valt: zij weg met de slee en Yves de rest van het rondje te voet. Maar derde keer was de goede keer voor hem.
Bij mij werden er slechts 2 honden ingespannen: de eigenaars wilden eens proberen 1 van hun honden die al een hele tijd niet meer met de slee gelopen had, in te spannen met een jongere hond. En het is toch gelukt: eigenaars tevreden, ikke gelukkig en hopelijk de honden ook!
Na een verdiende rustpauze (met lekkere soep voor ons en afkoeling in de sneeuw voor de viervoeters) haalde de eigenares de buikgordels boven. Ieder van ons mocht een husky kiezen en die aan de buikgordel vastklikken. En dan gingen we een wandelingetje maken met de honden... voor de meesten van ons was het echter de vraag wie met wie ging wandelen :-) ;-) De kracht van die dieren is ongelooflijk en als je met je gezel een ritme hebt gevonden, is het gewoon genieten (en veel minder inspannend). Absoluut voor herhaling vatbaar!!!!
Spijtig dat ik geen van die schatjes mee naar huis mocht nemen.
Aan al diegenen die hebben bijgedragen: nen helen dikke merci, het was een onvergetelijke belevenis!!!!
Het was wondermooi weer, blauwe hemel en stralende zon. Tot onze verrassing was de eigenaar/verzorger van de siberische husky's niet zo blij met het weer; zijn honden hebben het namelijk liever wat frisser :-) Zeven van zijn prachtige beesten had hij meegebracht; die lagen geduldig te wachten toen we toekwamen.
Het geduld was echter snel verdwenen als we de honden begonnen te begroeten: elk van hen wou eerst aandacht en zoveel mogelijk! Toen ik eentje aan het strelen was, kroop een andere op mijn rug om toch ook maar wat aandacht te krijgen. Gelukkig voor de husky's waren we met een groepje van 8 personen, genoeg handen om te strelen en krabbelen dus.
Al snel werd duidelijk dat ieder van de honden zijn eigen karakter heeft: schuchter, knuffel'beer', jonge speelsheid of haantje de voorste... keuze zat. Maar allemaal waren het schatjes, echt ongelooflijk; ik kon er maar niet genoeg van krijgen.
Maar toen kwam het moment waarop iedereen natuurlijk had gewacht. We moesten 4 honden voor de slee spannen en na een zeer korte uitleg over hoe je moet remmen, gingen de husky's er met de eerste toerist vandoor. Het geprepareerde rondje was relatief kort, maar er zat toch 1 venijnige bocht in: Yves heeft de sneeuw daar 2 keer van dichtbij gezien ;-) En je moet niet denken dat die schattige beesten op je wachten als je van de slee valt: zij weg met de slee en Yves de rest van het rondje te voet. Maar derde keer was de goede keer voor hem.
Bij mij werden er slechts 2 honden ingespannen: de eigenaars wilden eens proberen 1 van hun honden die al een hele tijd niet meer met de slee gelopen had, in te spannen met een jongere hond. En het is toch gelukt: eigenaars tevreden, ikke gelukkig en hopelijk de honden ook!
Na een verdiende rustpauze (met lekkere soep voor ons en afkoeling in de sneeuw voor de viervoeters) haalde de eigenares de buikgordels boven. Ieder van ons mocht een husky kiezen en die aan de buikgordel vastklikken. En dan gingen we een wandelingetje maken met de honden... voor de meesten van ons was het echter de vraag wie met wie ging wandelen :-) ;-) De kracht van die dieren is ongelooflijk en als je met je gezel een ritme hebt gevonden, is het gewoon genieten (en veel minder inspannend). Absoluut voor herhaling vatbaar!!!!
Spijtig dat ik geen van die schatjes mee naar huis mocht nemen.
Aan al diegenen die hebben bijgedragen: nen helen dikke merci, het was een onvergetelijke belevenis!!!!
maandag 22 februari 2010
zondag 10 januari 2010
Kick-off skiseizoen 2010
Een perfect skidagje in Meiringen Haslital! Ondanks de slechte weersvoorspellingen toch nog een skigebied gevonden dat hoog genoeg ligt om boven de wolkenzee uit te steken, met adembenemende uitzichten, goeie skicondities en weinig volk op de piste als gevolg. Ons skiseizoen is eindelijk van start gegaan!
zondag 29 november 2009
Samichlaus
Zwitserland maakt zich klaar voor het winterseizoen, al is het nog steeds wachten op voldoende sneeuw. De klimaatopwarming laat zich dit winterseizoen duidelijk merken en de meesten skigebieden blijven voorlopig toe of gaan slechts gedeeltelijk open in de hogergelegen delen.
Ondertussen duikt hier overal Samichlaus op, de ene keer lijkt hij op Sinterklaas, de andere keer lijkt hij weer eerder op de Kerstman. Hij lijkt hier dan ook een dubbele rol op zich te nemen gedurende de hele decembermaand. Ook de zwarte pieten - hier de Schmutzli's (letterlijk vertaal de vuilerikjes) zien er helemaal anders uit dan in België : ze hebben hier een pinnemuts (zoals de Ku-Klux clan maar dan in het zwart...:-), soms zijn ze blank en dan weer zwart, en af en toe hebben ze een volle baard, zoals Samichlaus zelf. En waar er in België maar ene echte Sinterklaas is, zie je hier soms ineens meerdere Samichlausen opduiken. Zo zie je maar hoe gewoonten kunnen verschillen. Trouwens, toen ik m'n Spaanse collega vertelde, dat Sinterklaas met de boot uit Spanje komt, wist die ook van niks...
Ondertussen duikt hier overal Samichlaus op, de ene keer lijkt hij op Sinterklaas, de andere keer lijkt hij weer eerder op de Kerstman. Hij lijkt hier dan ook een dubbele rol op zich te nemen gedurende de hele decembermaand. Ook de zwarte pieten - hier de Schmutzli's (letterlijk vertaal de vuilerikjes) zien er helemaal anders uit dan in België : ze hebben hier een pinnemuts (zoals de Ku-Klux clan maar dan in het zwart...:-), soms zijn ze blank en dan weer zwart, en af en toe hebben ze een volle baard, zoals Samichlaus zelf. En waar er in België maar ene echte Sinterklaas is, zie je hier soms ineens meerdere Samichlausen opduiken. Zo zie je maar hoe gewoonten kunnen verschillen. Trouwens, toen ik m'n Spaanse collega vertelde, dat Sinterklaas met de boot uit Spanje komt, wist die ook van niks...
Abonneren op:
Posts (Atom)
