World Cup Final bis

Nadat de KULeuven deze week zijn eigen kampioenschap had, konden de universiteiten van Zürich niet achter blijven. Woensdag vond het officiële universitaire kampioenschap plaats op de kaart Irchel, het park rond de campus van de universiteit van Zürich en vorig jaar nog terrein van de World Cup.

Ongeveer 80 deelnemers daagden op. De baanlegger had het zich gemakkelijk gemaakt, maar dat maakte het niet minder interessant voor de deelnemers: het parcours was namelijk bijna exact hetzelfde als dat van de wereldbekerfinale.

Drie kilometer tussen de vijvers, grasvelden en aula's, volledig gelegen op een helling en met redelijk wat wegkeuzes werden ons voorgeschoteld. Ik deed er 20'04" over, goed voor een 9e plaats. Hier en daar seconden laten liggen, maar als ik het optel kom ik toch aan een minuut. Bovendien had ik er al een zware werkdag op zitten en was er geen tijd geweest voor een opwarming. Al bij al vond ik het dan ook nog niet zo slecht. De winnaar (Daniel Zwiker) deed er 17'40" over.

Het wordt interessant als we vergelijken met de uitslag van de wereldbekerfinale. Daniel Hubmann won die met 14'13", 11 seconden voor die andere Zwitser Mathias Merz. De enige Belg in de finale, Fabien Pasquasy, eindigde op de 30ste plaats met 16'14". De universitair kampioen zou de rode lantaarn geweest zijn... Eerlijkheidshalve moet ik er dan ook nog bijzeggen dat het parcours toen nog 100 meter langer: aan post 15 moesten zij toen een tunnel doorlopen om dan via een trap uit te komen iets ten zuidwesten aan de vierkante omheining, waar er voor hen een kaartwissel was.

Na het kampioenschap heb ik mij dan terug naar het centrum van Zürich gehaast voor een etentje met de cursusgroep Duits. Met de bijna laatste bus ben ik dan uiteindelijk tegen middernacht thuis geraakt in Aarau. Dat was een dagje dat wel kon tellen.

Tom Boonen en Milow

Vandaag vroegen de collega's wat er aan de hand is met Tom Boonen - ook hier haalt hij met gemak de krantenkoppen. En als Belg wordt ge daar dan meteen op aangesproken natuurlijk - erger nog, al plagend worden Belgen blindweg gelijkgesteld aan een volk van cocaïnesnuivers. Ik zeg dan dat Boonen hetzelfde probleem heeft als hun Martina Hingis destijds na haar comeback. Ook zij kon toen moelijk aan een lijntje weerstaan... En dan hebben de Zwitsers meestal geen antwoord meer klaar. Ach ja, gelukkig hebben we Milow nog, die staat hier sinds deze week met Ayo Technology op nummer 1 en die vinden ze allen 'wunderbar' en 'super', al weten de meesten niet dat hij een Belg is...

Zwitserland: van Heidiland tot high-tech land, en andere clichés (deel 1)

Zwitserland staat bol van de clichés. Het is eigenlijk een opvallend land, dat op een bepaalde manier toch zo onopvallend mogelijk wil zijn. Enerzijds staat Zwitserland aan de top van allerlei lijstjes zoals die van welvaart, koopkracht, kapitaal, innovativiteit, duurzaamheid en milieuvriendelijkheid, maar anderzijds denken de meesten bij 'Zwitserland' toch nog steeds aan het romantische plaatje van de houten chalet met alpenblik waar Heidi met de blonde vlechtjes vrolijk de rode bloempjes op het balkon water geeft, terwijl Urs, de boer met het geruite hemd en bretellen, op zijn pikkel de koeien melkt. Er zijn Zwitserland-liefhebbers (vooral de toeristen), en er zijn er die Zwitserland het toppunt van opportunisme en arrogantie vinden (meestal economen en politici). Het is dan ook interessant om als 'immigrant' deze clichés eens voor een spiegel te houden.

Laat ons beginnen bij Heidi met de vlechtjes. Dat is al meteen een cliché die

niet klopt. Heidi heeft eigenlijk korte, zwarte krullen, althans volgens het originele boek van Johanna Spyri uit 1880. Het boek is ontelbare keren vertaald, verfilmd en in musicals verwerkt en geraakte zo bekend in heel de wereld. Doorheen al die vervolgbewerkingen werd Heidi vaak afgebeeld met blonde vlechtjes, vandaar de verwarring. Enfin, maar dat is niet het punt dat ik wilmaken. We hebben al een paar keer gemerkt dat mensen denken dat wij ergens op een appartementje of een chalet in het hooggebergte wonen, dat we van die geweldige geraniums op ons balkon hebben, dat we 's ochtends verse koeienmelk drinken, dat we elke avond racletten, dat er edelweissbloempjes in onze hof staan, en dat we dan van daaruit dagelijks afdalen naar Basel of naar Zürich om er als stadsmensen ons brood te verdienen. Helaas, beste lezers, deze cliché klopt niet. We wonen weliswaar op een mooi en naar onze smaak heel luxueus appartement, vlakbij een stad een beetje kleiner dan Leuven, maar uitzicht op de bergen hebben we niet. Wel kunnen we, als we een paar kilometer verder de Gisliflue (778 m) beklimmen, bij helder weer, de besneeuwde alpentoppen zien liggen. We moeten ook maar een klein uurtje rijden om een paar mooie skigebieden te bereiken. En we wonen hier helemaal niet afgezonderd. Eigenlijk woont 80% van de Zwitsers in het laagland (lees onder de 1000m), en speelt op het toerisme na heel de economie zich hier af. Enkel de dunbevolkte kantons Wallis, Ticino en Graubünden in het zuiden - overbekend bij de toeristen - voldoen aan de idyllische plaatjes van Heidiland en het is daar dan ook heerlijk vertoeven tijdens onze weekends: 's winters om te skiën en komende zomer om bergwandeltochten te maken. Maar het is niet daar waar Zwitserland zijn welvaart schept. De snobistische en kapitaalkrachtige Zürichers doen dan ook wel eens lacherig over deze regio. Desalnietemin staan er elk verlengd weekend weer files van Zürich naar het zuiden... op zoek naar de rust en onstpanning in Heidiland.

Niet langer naaktwandelen in Zwitserland...

Zwitserland is misschien wel één van de meest directe democratieën ter wereld. Er zijn hier dan ook voortdurend kantonale 'Abstimmungen' of volksreferenda. Als iemand in een kanton voldoende handtekeningen verzameld over een bepaalde kwestie, komt er onvermijdelijk een referendum, waarvan de uitslag bovendien bindend is, ongeacht de opkomst.

Zo was er in één van de kleinsten kantons van Zwitserland (Appenzell Innerrhoden) commotie ontstaan over het opduiken van naaktwandelaars op hun bergpaden. Schijnbaar werd er door een duitse internetsite voor nudisten promotie gemaakt voor deze regio. Uiteraard waren de nette Zwitsers gechoqueerd door al dit bloot. Het kostte hen dan ook geen moeite om voldoende handtekeningen te verzamelen voor een referendum om deze misdaad in het strafrecht op te nemen met een boete van omgerekend 130 euro. Gisteren is met een overweldigende meerderheid (80%) voor het voorstel gestemd. Moest je dus plannen hebben om in je blootje de bergen in te trekken, denk er dan dus aan om dit niet in Appenzell Innerrhoden te doen...

(www.tagesanzeiger.ch)

Meer

54. Bucheggberger OL

Het weer was mooi vandaag, dus een ideale dag om nog eens een wedstrijdje mee te pikken. Het BK middle distance in de belgische Oostkantons was net iets te ver weg, maar ten zuiden van Solothurn werd de 54e Bucheggberger OL georganiseerd, op - voor mij voor de eerste keer - een redelijk vlak terrein in Zwitserland. De benen voelden nog wel wat stram van de training van gisteren.

(klikken en vervolgens op het vergrootglas voor maximale resolutie - deze keer wegkeuzes ook ingetekend)

Deze keer heb ik opnieuw het parcours HAL (10.3 km, 120 hoogtemeters) gekozen. Een mindere start met wat missers aan post 2 en 3. Later ook aan post 10 eerst bij een foute post uitgekomen, maar nadien heb ik eigenlijk geen technische fouten meer gemaakt. Het was vooral weer opletten op de grondbegroeiing voor de wegkeuzes. Ondanks dat ik niet te snel van start gegaan was, waren de laatste 2 kilometers conditieel toch nog bijzonder zwaar. Uiteindelijk 23e op 45 lopers, ik schuif toch al iets op richting de eerste helft van het pak.

Ik begin ook stilaan het typische zwitserse terrein (althans van het Flachland) te kennen. Eigenlijk helemaal niet zo technisch, en als het niet te steil is zoals vandaag denk ik dat een paar vlamingen hier wel goede resultaten zouden kunnen lopen (het podium van vandaag heeft wel bijzonder hard gelopen - ong. 5'10"/km). Binnenkort misschien eens gaan lopen in de Jura in het westen van Zwitserland, ik heb vandaag een flyer gezien en het terrein ziet er daar heel wat uitdagender uit.

Resultaten (de vermelde afstanden kloppen wel niet)

Radiostilte...

Het is even stil geweest, maar dat wil niet zeggen dat we hebben stilgezeten... eerder in tegendeel.

Het paasweekend hebben we gebruikt om ons skiseizoen af te sluiten. We hadden een hotelletje (van de familie van ex-skiwereldkampioen Daniel Albrecht) geboekt in Wallis - normaal gezien het zonnigste kanton van Zwitserland, maar deze keer de enige bewolkte streek van heel Zwitserland. Op zaterdag hebben we dan maar de trein/funiculair genomen naar Crans-Montana, meer in het westen. Hier was het heel wat zonniger, maar zoals in de meeste skigebieden tijdens het paasweekend, had de sneeuw last van het lenteweer, met een pist vol bulten van pappigere sneeuw als gevolg. Bijzonder vermoeiend skiën, en de zonneterrassen aan de skichalets zaten dan ook vol in de namiddag. Op zondag hebben we geskiet in het gebied Rieder-, Bettmer- & Fiescheralp. Dit is echt een prachtig gebied met veel goede liften en veel gevarieerde pisten, met boven een schitterend zicht op de besneeuwde Aletsch-gletsjer. Het zicht op de Jungfrau krijg je er vanaf hier gratis bij! Hier moeten we in de zomer zeker nog eens terugkomen.

Een weekend later stond dan onze eerste trip terug naar België op het programma. Stijn & Lien traden dit weekend in het huwelijksbootje, en dat was meteen ook een excellente gelegenheid om beide families nog eens terug te zien. Het deed deugd om nog eens in België te zijn en de hele familie nog eens terug te zien. Ze waren nog allemaal even gezond en alles leek nog zoals het was toen we vertrokken. Raar dat we daar nu momenteel geen 'eigen' huis meer hadden staan. Het was dan ook even onwezenlijk om opnieuw afscheid te moeten nemen en om 16u nog even naar 'huis' te rijden 7 uur verderop.

Verleden dinsdag was een grote dag: eindelijk kwam er een einde aan behoorlijk wat administratieve ellende en het daarbij horende doorzettingsvermogen: we hebben eindelijk onze Zwitserse nummerplaten bekomen!! Na een heel aantal stempels aan de grens, 2 bezoekjes aan het 'Zollamt' (de tweede keer diende om hen uit te leggen hoe de regels eigenlijk ineensteken), 2 bezoekjes aan de garage (o.a. de pinkers moesten vervangen worden wegens niet geel genoeg, en een complete reiniging van het chassis en de motor waren ook noodzakelijk...), 2 bezoekjes aan het 'Strassenverkehrsamt', heel wat telefoontjes met de verzekeringsmaatschappij en een strenge technische controle door 2 experten werd onze auto eindelijk conform de zwitserse regels bevonden en kregen we onze zwitserse autopapieren en reflecterende nummerplaten... Blij dat dat achter de rug is. Nu rest er alleen nog aan het aanvragen van zwitserse rijbewijzen, maar hier hebben we nog 6 maanden voor. We moeten er nog wel onze ogen voor laten testen... maar we kunnen niet klagen, niet-EU'ers moeten een nieuwe praktische test afleggen.

Opgelucht kon ik dan naar het Institut Pasteur in Parijs vertrekken. In het kader van mijn EMBO postdocbeursaanvraag voor een verlenging in Zwitserland moest ik er een seminarie geven voor een expertenpubliek met daarna nog een discussie. De professore van het labo waar ik naar toe moest werd omgeschreven als 'a hard cookie' en 'a tough lady', dus had ik me stevig voorbereid en een 'fancy' presentatie gemaakt om niet ten onder te gaan. Het publiek bleek inderdaad niet het minste met tal van (moeilijke) vragen. Bij de eerste tackle-vraag na 5 minuten presentatie moest ik het antwoord schuldig blijven, maar nadien verliep alles als gedroomd en leek het publiek gewonnen te zijn voor dit vrij riskant en controversieel onderwerp. Tijdens de lunch zei de prof me dat ze een positief verslag zou schrijven en uiteindelijk was ze poeslief, dus dat kon niet beter zijn. De bal ligt nu in kamp van de EMBO commissie. Maar met 600 aanvragen en 100 beurzen is de slaagkans opnieuw niet echt hoog, afwachten dus. De eerste beursaanvraag bij het Human Frontier Science Program is trouwens op een 'njet' uitgedraaid. Achteraf bekeken kon ik nog blij zijn dat ik in de laatste ronde ben geraakt, de CV's van de gelukkigen die het wel behaald hebben waren redelijk indrukwekkend.

Nadien nog een ex-collega uit België die momenteel aan het Institut Pasteur werkt opgezocht en samen een avondje door de 'cité' van Parijs rondgedwaald. Ik was onder de indruk. Het was een heel aangename warme lenteavond met veel volk en ambiance op de bruggen over de Seine en in de straten rond de Notre-Dame en het Louvre. Het was er echt aangenaam vertoeven.

Terwijl Nele gisteren met haar collega's gaan tafelen was in Basel, heb ik mijn eerste BBQ van het jaar gehad. Heel spontaan idee van mijn collega Fritz rond een uur of half vijf in de namiddag. Fritz is een geweldig toffe kerel met een bijzondere levensloop. Destijds eerst een opleiding gevolgd voor slager, doet hij nu zijn doctoraat in de moleculaire biologie. Als hij een BBQ organiseert, koopt hij dan ook niet een paar kippenfilets en een paar worsten, maar een gans lendestuk van een varken dat hij dan vakkundig fileert en grilt op de BBQ. Met daarbij zijn eigen Schwäbische Kartoffelsalat...

En nu is het weekend, en we zijn allebei blij dat er niet te veel gepland is... Beetje bekomen en wat inkopen doen. Morgen staat er misschien nog wel eens een regionaal wedstrijdje op het programma...

Eerste overwinning op Zwitserse bodem

en nog wel van start tot finish aan kop gehangen. Ik moet deze klinkende titel al wel meteen relativeren want ik heb deze keer een categorie lager gelopen...

De lente is volop in het land en het was een schitterende dag voor een wedstrijdje, ik had er zin in. Deze keer was ik niet alleen, onderweg naar de Zürcher Oberlander OL pikte ik Dominik (collega) en Debbie (universitaire OL-ploeg) op. In de open reeks kon ik kiezen tussen HAL, HAM, HAK en HB (van lang naar kort). Het werd HAM met 7.2 km en 240 m stijgen. Het terrein had misschien iets meer weg van de Ardennen dan van Zwitserland. De wedstrijd was goed met een snelle, vrij vlakke start, maar toch een drietal minuten laten liggen. En dan onverwacht op de eerste plek beland, dit toont in eerste instantie toch wel de kloof tussen HAL en HAM aan. Volgende keer wordt het terug HAL.

Resultaten

Gisterenavond was het hier vlakbij trouwens het Zwitsers nachtkampioenschap. Bij de mannen was het opnieuw de onvermijdelijke Daniel Hubmann die kampioen werd (hij haalde Mathias Merz met 3 min in), bij de vrouwen de voor mij onbekende Ines Brodmann.

Resultaten

Meer