Hotel Edelweiss

Luzern Marathon: I did it !!

2010-10-31T17:52:00.006+01:00

De wekelijkse trainingen met de marathongroep van de universiteiten in Zürich zette me er toe aan ook zelf de sprong te wagen van de halve naar de hele marathon. Kon er een dag beter zijn dan 31 oktober 2010, volgens de overlevering exact 2500 jaar later dan de dag waarop de Griekse boodschapper Pheidippides van het slagveld in Marathon naar Athene werd gezonden om de overwinning op de Perzen te melden. Om een lang verhaal kort te maken: ik kwam er beter vanaf dan Pheidippides want hij stierf meteen na het overbrengen van zijn boodschap...

De keuze viel op Luzern dat aan de voet van de Alpen ligt en het parcours was dan ook licht heuvelig (330 m hoogteverschil). Twee ronden van 21 km stonden op het programma, met de mogelijkheid om te stoppen na de eerste. Dat was echter niet nodig, want de start verliep probleemloos en ik kwam al snel in mijn ritme (ong. 12,5km/u). Ik was misschien in een te verre startblok gestart, waardoor het een voortdurende inhaalrace werd. Ik kon mijn tempo zonder moeilijkheden vasthouden tot op 38 km, waar het melkzuur begon op te spelen in m'n benen. Vanaf dan was het op de tanden bijten, maar ik was duidelijk niet de enige, er liepen daar een paar lijken rond. De aanmoedigingen van het talrijk opgekomen publiek inclusief Nele (50.000 man rijk volgens de organisatie, de politie heeft geen cijfers gegeven ;-)) stimuleerden en omdat ieders voornaam op de borstnummer stond, werd je ook persoonlijk aangemoedigd. De finish bereiken gaf dan ook een zalig overwinningsgevoel, des te meer omdat de tijd (3u25'57") me positief verraste!

De finish in het Verkeersmuseum Luzern

Nu volgt de recuperatie periode, beentjes omhoog en de vrouw laten koken... :-) En van mijn part mag het skiseizoen nu snel beginnen.

Voor de freaks : je kan alle Garmin data mooi analyseren via Garminconnect (http://connect.garmin.com/player/55004802). Ik had dat online programma zelf nog niet eerder gezien maar het is best wel aan te raden voor andere Garmingebruikers!

Resultaten

Aan de voet van...

2010-10-17T21:41:00.002+02:00

Tijdens het mooiste weekend van september waren we vermoedelijk op één van de mooiste plekken in Zwitserland, in Mürren aan de voet van de Schilthorn.

In een last minute bevlieging (zoals we hier wel vaker hebben) probeerden we eerst nog een overnachting in een berghut te regelen voor een tweedaagse trektocht, helaas, berglievend Zwitserland was ons voor en alles zat vol. Plan B kwam in werking en we zochten een zo hoog mogelijk gelegen dorp uit, en zo kwamen we bij Mürren, enkel bereikbaar door eerst een gondel en daarna nog een bergtreintje te nemen.

Dag 1 stond de beklimming van de Schilthorn op het programma, 1300 m stijgen. Op de top is een 360° panoramisch restaurant, ooit nog het decor van een James Bond film (On her majesty's secret service). Tijdens de beklimming heb je voortdurend een schitterend zicht op het majesteuze trio Eiger, Mönch en Jungfrau. Onderweg kwamen we vele schapen tegen; die voelden precies de 'Almabtrieb' al aankomen en begaven zich alvast naar lager gelegen alpenweiden. Voor de terugweg kozen we voor de kabelbaan.

Dag 2 trokken we naar de Rotstockhütte, één van de hutten die volgeboekt was. De tocht was minder zwaar, maar zeker even mooi. Onderweg figureerden we nog als model voor een fotograaf die in opdracht van het ministerie van buitenlandse zaken werkte aan een brochure om Zwitserland in het buitenland te promoten. Laat het ons weten als u ons ziet opduiken, we zijn benieuwd naar het eindresultaat!

Roadtrip USA 2010

2010-09-18T22:12:00.004+02:00

Lang gepland & lang naar uitgekeken en nu ook volbracht : onze roadtrip in zuidwest USA langs de nationale parken in Nevada, Utah, Colorado en California. Niet minder dan 9 nationale parken (Zion, Bryce Canyon, Capitol Reef, Canyonlands, Arches, Mesa Verde, Grand Canyon, Death Valley en Yosemite), 1 State Park (Petrified Forest in Escalante), 1 indianenreservaat (Monument Valley), 1 stad (San Francisco) en 1 oase van decadentie en craziness (Las Vegas).

We willen jullie niet langer de foto's onthouden. Je zult zien : het was altijd goed weer (>30°C tot 49°C, gelukkig was de lucht heel droog dus was de hitte beter verdraagbaar), vele mooie zonsop- en onderganen en we hebben er volop van genoten!!!

Zwitsers kampioenschap 1/2 Marathon

2010-09-18T21:48:00.002+02:00

Vandaag vond de 31e internationale Greifenseelauf plaats, die voor de tweede opeenvolgende keer ook telde als Zwitsers kampioenschap. Een mooie toer rond de Greifensee met start en aankomst in Uster (buurt van Zürich). Na mijn vorige wedstrijden die meestal de 10 mijlen niet overschreden, was dit dus een goeie gelegenheid om mezelf na lange tijd nog eens te testen op deze afstand.

Ik had 1u30 voor ogen en blijkbaar had ik mezelf goed ingeschat want ik deed er 1u30'21" over, goed voor een 90e plaats in de categorie M20 (jaja nog steeds!) en een 558e van 5500 deelnemers. Ik koos ervoor niet te snel van te start te gaan en er een constant tempo op na te houden. Doordat de grote meerderheid opnieuw voor een snelle start had gekozen werd het een kilometerslange inhaalrace en even verloor ik nog krachten doordat het pad na 4 km te smal werd voor de grote massa. Ik moest dus in de lastige grasboord om niet op een te laag tempo te vallen. Vanaf 16km werd het doorbijten en toen kwam nog de lichte maar lange klim naar 20 km.

Bij de elites was er een spannend duel en werd Viktor Röthlin (Europees kampioen 2010 in de marathon) voor de eerste keer Zwitsers kampioen 1/2 marathon met maar een paar seconden voor Christian Belz (6e op de Europese kampioenschappen 10.000 m).

Doel bereikt, nu op naar het volgende doel : Finishen in de Marathon van Luzern op 31oktober

En dan hier de foto's

2010-03-17T19:52:00.003+01:00

Husky-dag

2010-03-10T22:10:00.003+01:00

Maandag 8 maart was het eindelijk zover: mijn verjaardagscadeau van vorig jaar! Yves en ik hebben een dagje verlof genomen om in Hoch-Ybrig een dagje met sledehonden door te brengen.

Het was wondermooi weer, blauwe hemel en stralende zon. Tot onze verrassing was de eigenaar/verzorger van de siberische husky's niet zo blij met het weer; zijn honden hebben het namelijk liever wat frisser :-) Zeven van zijn prachtige beesten had hij meegebracht; die lagen geduldig te wachten toen we toekwamen.

Het geduld was echter snel verdwenen als we de honden begonnen te begroeten: elk van hen wou eerst aandacht en zoveel mogelijk! Toen ik eentje aan het strelen was, kroop een andere op mijn rug om toch ook maar wat aandacht te krijgen. Gelukkig voor de husky's waren we met een groepje van 8 personen, genoeg handen om te strelen en krabbelen dus.

Al snel werd duidelijk dat ieder van de honden zijn eigen karakter heeft: schuchter, knuffel'beer', jonge speelsheid of haantje de voorste... keuze zat. Maar allemaal waren het schatjes, echt ongelooflijk; ik kon er maar niet genoeg van krijgen.

Maar toen kwam het moment waarop iedereen natuurlijk had gewacht. We moesten 4 honden voor de slee spannen en na een zeer korte uitleg over hoe je moet remmen, gingen de husky's er met de eerste toerist vandoor. Het geprepareerde rondje was relatief kort, maar er zat toch 1 venijnige bocht in: Yves heeft de sneeuw daar 2 keer van dichtbij gezien ;-) En je moet niet denken dat die schattige beesten op je wachten als je van de slee valt: zij weg met de slee en Yves de rest van het rondje te voet. Maar derde keer was de goede keer voor hem.
Bij mij werden er slechts 2 honden ingespannen: de eigenaars wilden eens proberen 1 van hun honden die al een hele tijd niet meer met de slee gelopen had, in te spannen met een jongere hond. En het is toch gelukt: eigenaars tevreden, ikke gelukkig en hopelijk de honden ook!

Na een verdiende rustpauze (met lekkere soep voor ons en afkoeling in de sneeuw voor de viervoeters) haalde de eigenares de buikgordels boven. Ieder van ons mocht een husky kiezen en die aan de buikgordel vastklikken. En dan gingen we een wandelingetje maken met de honden... voor de meesten van ons was het echter de vraag wie met wie ging wandelen :-) ;-) De kracht van die dieren is ongelooflijk en als je met je gezel een ritme hebt gevonden, is het gewoon genieten (en veel minder inspannend). Absoluut voor herhaling vatbaar!!!!
Spijtig dat ik geen van die schatjes mee naar huis mocht nemen.

Aan al diegenen die hebben bijgedragen: nen helen dikke merci, het was een onvergetelijke belevenis!!!!

Winterse taferelen uit de Vogezen

2010-02-22T21:28:00.005+01:00

Kick-off skiseizoen 2010

2010-01-10T21:33:00.003+01:00

Een perfect skidagje in Meiringen Haslital! Ondanks de slechte weersvoorspellingen toch nog een skigebied gevonden dat hoog genoeg ligt om boven de wolkenzee uit te steken, met adembenemende uitzichten, goeie skicondities en weinig volk op de piste als gevolg. Ons skiseizoen is eindelijk van start gegaan!

Samichlaus

2009-11-29T17:37:00.005+01:00

Zwitserland maakt zich klaar voor het winterseizoen, al is het nog steeds wachten op voldoende sneeuw. De klimaatopwarming laat zich dit winterseizoen duidelijk merken en de meesten skigebieden blijven voorlopig toe of gaan slechts gedeeltelijk open in de hogergelegen delen.

Ondertussen duikt hier overal Samichlaus op, de ene keer lijkt hij op Sinterklaas, de andere keer lijkt hij weer eerder op de Kerstman. Hij lijkt hier dan ook een dubbele rol op zich te nemen gedurende de hele decembermaand. Ook de zwarte pieten - hier de Schmutzli's (letterlijk vertaal de vuilerikjes) zien er helemaal anders uit dan in België : ze hebben hier een pinnemuts (zoals de Ku-Klux clan maar dan in het zwart...:-), soms zijn ze blank en dan weer zwart, en af en toe hebben ze een volle baard, zoals Samichlaus zelf. En waar er in België maar ene echte Sinterklaas is, zie je hier soms ineens meerdere Samichlausen opduiken. Zo zie je maar hoe gewoonten kunnen verschillen. Trouwens, toen ik m'n Spaanse collega vertelde, dat Sinterklaas met de boot uit Spanje komt, wist die ook van niks...

2009-11-19T21:50:00.003+01:00

Dit weekend zouden vele skigebieden in Zwitserland het skiseizoen openen. Door de aanhoudende lentetemperaturen zullen de skifanaten echter nog wat langer moeten wachten dan gepland. De 0°C-graden grens is zelfs terug boven de 2000m-grens geklommen en sneeuw is er nauwelijks gevallen. Ook kunstsneeuw heeft geen zin, het zou meteen weer weg zijn. Voorlopig kan er enkel geskied worden op de gletsjers in Zermat, Engelberg, Saas-Fee,...

Webcambeeld van vandaag in Adelboden-Lenk

Zwitserland kan plots voetballen!

2009-11-15T22:03:00.004+01:00

Zwitserland kan plots voetballen! Vorig jaar ging de Zwitserse Mannschaft nog roemloos onderuit in de eerste ronde van het Europees kampioenschap in eigen land (welke andere voetbaldwerg had dat nu ook weer gepresteerd?), vandaag werden de Zwitserse U-17-junioren totaal onverwacht wereldkampioen in Nigeria. Na o.a. de scalp van Duitsland, Italië en Columbië veroverd te hebben, versloegen ze gastland Nigeria in de finale.

Meer

Hilarisch Zwitserland

2009-11-01T21:46:00.004+01:00

Een hilarisch promofilmpje over Zwitserland met tal van clichés en stereotypes : schoonmaakgek, milieuvriendelijk, hoge kwaliteit, georganiseerd, verontwaardigd zijn en er met een groepje zelf iets aan doen. En natuurlijk is ook de Matterhorn van de partij. Op de achtergrond hoor je de gekende alpenhoornmuziek. En wie verstaat dat sappige Sjwidserduutsj op het einde?

Stoos

2009-11-01T18:42:00.004+01:00

De oriëntatielopers die er op de Swiss-O-week bijwaren herinneren zich Stoos nog wel. Wij deden er vorige zondag een 'Gratwanderweg' tussen Chlingenstock en Fronalpstock op 1900m. Het werd een combinatie van schitterende herfstkleuren en wroeten door de eerste sneeuw. Helaas stak de mist op voor we Fronalpstock bereikten, van daaruit konden we anders 11 meren zien. Foto's opnieuw door Roeland.

Aarau by Roeland

2009-11-01T18:30:00.003+01:00

Met neef Roeland hingen we vorig weekend een ganse dag rond op het Kulturfest van Aarau, de stad waar we wonen. Omdat Roeland de grootste lens had mocht hij de foto's nemen ;-) Zie hier een greep uit het resultaat.

Eindelijk...daar is Janne

2009-10-14T21:19:00.003+02:00

Verleden week donderdag, 8 oktober 2009, kwam eindelijk het verlossende telefoontje: mijn broer belde (ik was in Genève voor het werk) om het grote nieuws mee te delen dat zijn eerste dochtertje geboren was!! Wij op vrijdag dus wat vroeger gestopt met werken om nog die avond in België te kunnen zijn.
Op zaterdag kon ik dan voor het eerst mijn metekindje in de armen nemen: het is zo een schattig en beeldschoon baby'tje, dat kan je echt moeilijk beschrijven (blinkblink, trotse meter). Ik kan me nauwelijks voorstellen hoe het moet aanvoelen voor Bart en Kim: ze zagen er allebei heel gelukkig en trots uit, en terecht! Ook mijn ouders, voor het eerst grootouders - vanaf nu dus oma en opa -, zijn heel erg opgelucht en blij dat Janne er eindelijk gezond en wel is.

Op maandag moesten we spijtig genoeg al weer terug naar Zwitserland. Het was toch behoorlijk moeilijk om terug te rijden dit keer; ik zou natuurlijk graag de eerste maanden van Janne van dichtbij mee beleven, maar dankzij Skype en digitale foto's zal ik niet veel moeten missen :-) En we kunnen uitkijken naar ons lang(er) verblijf in België tussen kerst en nieuw... tegen dan zal Janne al bijna 3 maanden zijn...

Broer, nog eens een hele dikke proficiat en bedankt dat ik meter mag zijn van dit schitterende meisje!
Kim, je bent nu al een supermama; ongelooflijk hoe je omgaat met je dochtertje!

En ondertussen probeer ik me tegen te houden om elke babywinkel die ik tegen kom binnen te stappen ;-)

Een klein wonder

2009-10-13T22:17:00.002+02:00

Op donderdag 8 oktober werd Janne geboren, eerste kindje van Bart (broer van Nele) & Kim. Het Hamels-geslacht is daarmee verzekerd voor een volgende generatie. Redenen genoeg om een weekendje naar België te trekken, des te meer omdat Nele de fiere meter is... En al zeggen we het zelf: ze is echt een wondermooie baby!

Hotel Edelweiss terug open

2009-09-19T18:46:00.002+02:00

Na twee deugddoende weken vakantie die we in Kroatië doorbrachten, zijn we al weer helemaal gewoon geraakt aan het werkritme.

3000 km op de teller: dat was het verdict na 14 dagen rondreizen in een land met een bewogen geschiedenis. Aangezien we vorig jaar heel tevreden waren over het reizen met de 'Trotter', hadden we ook dit jaar voor een reis zonder veel voorbereidingen gekozen. Gewoon de auto in (met een volle koffer natuurlijk, ik beken schuld ;-)) en tijdens de autoritten lezen wat het volgende doel wordt. Dat hield ook in dat we niets geboekt hadden van hotels en dus zeer vrij waren om ons programma indien nodig aan te passen.

Deze reis kunnen we eigenlijk samenvatten in enkele woorden: eilanden, nationale parken, oude stadjes en Unesco-werelderfgoeden. Voeg daarbij dan nog de zon en je hebt de ingrediënten voor een boeiende reis. Slapen deden we vaak bij particulieren thuis die zo proberen wat bij te verdienen. De toeristen zien ze daar immers graag komen en we merkten dat het land ook echt moeite doet om te moderniseren en zich aan te passen aan 'westerse' normen. Desondanks vindt je in het binnenland nog steeds confronterende tekenen van de gruwel die hier nog niet eens zo heel lang geleden plaats gevonden heeft.

Hoewel we op het einde de venetiaanse steegjes wel gezien hadden en vooral het vrij eenzijdige eten ons deed verlangen naar een goeie portie lekkere spätzli, is Kroatië een aanrader voor mensen die ook wel eens iets anders willen dan alleen maar op het strand liggen (hoewel ze ook daarvoor zeker een paar schitterende plekjes hebben). En september is een ideale maand om naar ginder te trekken: zon, aangename temperaturen, iets minder toeristen en toch nog alle bezienswaardigheden lang open.

Voilà en daarmee zit onze grote vakantie er ook op. Na een zomer met veel gasten (wat ons veel plezier gedaan heeft :-)) en een eigen geslaagde vakantie vliegen we er nu weer in op het werk. Voor Yves zijn bacterietjes was hij al te lang weg geweest, want ze waren stilletjes aan het sterven; de reanimatie is aan de gang. En bij mij loopt alles nog steeds zoals voordien (niet allemaal van een leien dakje, maar dat hoort er nu éénmaal bij).

Hetgene ons (en vooral mij ;-)) nu bezig houdt, is natuurlijk de grote vraag: wanneer heeft de kleine van Bart en Kim genoeg van Kim haar buik en laat hij/zij zich voor het eerst horen? Want zodra mijn broer mij belt, springen we weer de auto in (of toch het eerstvolgende weekend) en rijden naar België om mijn metekindje te verwelkomen!!!

We houden jullie op de hoogte!
Ah ja, als er mensen eventueel willen gebruik maken van onze logeerkamer tijdens het komende ski-seizoen, altijd welkom maar gelieve op tijd iets te laten weten.

Nele

Impressies Kroatië

2009-09-18T23:18:00.003+02:00

Klikken om te vergroten.

Back from Oxford

2009-08-29T22:12:00.003+02:00

Net terug van een weekje congres in Oxford. Very British allemaal! Logies was in één van de vele colleges die Oxford rijk is, volledig ondergedompeld in die typische britse academische atmosfeer. 60 talks op 2 volle (van 9u tot 19u) en 2 halve dagen was wel bijzonder intensief, zeker voor een nieuwkomer in het domein zoals ik. En om 20u begon de postersessie dan nog. Toch veel bijgeleerd, nieuwe ideeën opgedaan, en wat meer bekendheid kunnen geven aan ons eigen onderzoek in Zürich. Dat was de bedoeling.

Donderdagavond was er tijd om ouwe studiegenoot Rien (die momenteel in Oxford zijn doctoraat over vlinders maakt, nvdr) op te zoeken en kunnen vaststellen dat hij zijn kempisch dialect helemaal verleerd is. Zijn brits accent daarentegen was niet van het echte te onderscheiden. Voor de rest was hij nog geen haar veranderd ;-) Alleen speelt hij nu frisbee ipv orïentatielopen. Niet om mee te lachen, ik heb een training mee gedaan met de universitaire ploeg en ik was onder de indruk van de hoeveelheid taktiek die er aan de pas komt.

Zicht vanuit de slaapkamer in University College

Smile!

2009-08-21T15:58:00.002+02:00

Mijn microscoopstalen willen niet altijd mee, maar deze week waren ze uitzonderlijk goed gezind.

"Don't worry, be happy"

Alpien OL : Swiss-O-Week

2009-08-14T23:10:00.004+02:00

Ondertussen al een dikke week geleden, maar toch wel de moeite om nog eens terug te komen op de Swiss-O-week. Een twintigtal Vlamingen hadden deze 6-daagse oriëntatiewedstrijd in Muotathal in de Zwitserse Alpen in hun agenda aangestipt. Naar 3-jaarlijkse gewoonte proberen de Zwitsers hier een topevenement van te maken op de meest uitdagende en ambitieuze lokaties. Een festijn voor de oriëntatieloper die houdt van avontuur, de bergpanorama's en uitdagend terrein, een nachtmerrie voor lopers met hoogtevrees. Een kort overzicht...

Dag 1:

Proloog-sprint in de stad Schwyz, steegjes, trappen, omheiningen, hijgen, zweten, Vlamingen op hun best, enige 2 Vlaamse podiumplaatsen van de ganse week (proficiat Miek & Kim!), regen, pijpenstelen, blikseminslag vlak voor de start, content...

Dag 2:

Eerste bergetappe, met jeeps naar het wedstrijdgebied, schitterend terrein, helaas regen, nog meer regen, alpenweiden, rotsformaties, rotsspleten, recht erop, missen, modder, modderglijbaan, geen jeeps naar beneden, een uur in de regen staan wachten, compensatiebonnetje voor het restaurant,...

Dag 3:

Blauwe hemel, met bussen naar boven, nog 4,5 km naar de starten, en 700 m (!) stijgen, adembenemend terrein, volop zon, alm, koeien, paarden, geiten, rotsen, mensen die stilstaan, rotsen, mensen die naar de weg vragen, rotsen, helikopter, finish, 4,5 km terug naar beneden,...

Rustdag:

Uitslapen, lanterfanten, zwemmen in Vierwaldstettersee, Slokkers op bezoek in hotel Edelweiss, full house, spaghetti, veel spaghetti, ijs, terug naar tent in Muotathal

(C) Jeroen Hoekx

Dag 4:

Volop zon, met jeeps naar de wedstrijd, start op 1980 m slechts 5 meter onder het zadel tussen twee bergtoppen, start, zalig hoogplateau, kleiner relief en bergmeertjes, perfecte start, downhill wedstrijd, wel 1000 m dalen, begin van blaren, blaren, enorme blaren, wandelen, toch nog alle posten aandoen, EHBO tent, ...

Dag 5:

Blaren dwingen tot een extra rustdagje, supporteren aan de finish met fototoestel, Vlamingen lijken maar niet binnen te komen, km-tijden boven de 20 min voor onze Vlaamse toppers, ongeloof, terrein nauwelijks te belopen, geen zichtbaarheid, posten bijna onvindbaar, excuses, niet goed genoeg :-),...

Dag 6:

Op dag 2 was er een modderstroom, toegangsweg naar de kaartgeblokkeerd, geologen schatten het risico te hoog in, wedstrijd geannuleerd, oooh, maar er is een vervangetappe, hoera, op de kaart van dag 5, ooh nee, revanche voor de Belgen, tijdens de nacht maakt de organisatie de nieuwe baanleggingen, terug in actie, mis post 1, nadien rustig en er steeds recht op, behalve aan post 9 nog even, tevreden, het zit erop...

Verschillende locaties van de 6-daagse, waarvan uiteindelijk 3 rond 2000 m boven de zeespiegel

(C) Jef Boeckx

Gastfreiheit

2009-08-14T22:23:00.004+02:00

Gastvrijheid. In Van Dale omschreven als: 'gulheid in het onthalen of herbergen van gasten'.

Afgelopen week ben ik te gast geweest bij Nele en Yves. Na een week vakantie in de Franse Alpen ben ik naar hier gereden om nog een week te fietsen in de Jura. Toen ik hun vroeg of het een probleem was dat ik een week kwam logeren, was ik al direct van harte welkom. Vorige week zaterdag ben ik hier gearriveerd. En ... het regende.

Meteen met Nele mee naar de winkel. Als ik iets nodig had voor de komende week, mocht ik het gerust meenemen. Daarna kwam Yves thuis van een zesdaagse oriëntatiewedstrijd in de Zwitserse Alpen. "Joris, doe gerust alsof je thuis bent." Woorden die vaak gezegd worden. Maar het is niet altijd even gemakkelijk om deze woorden ook om te zetten in een echt 'thuis-gevoel'.

Afgelopen week heb ik mogen ervaren hoe twee heel goede vrienden mij een echt thuis-gevoel hebben gegeven. Ze hebben me hier heel gastvrij ontvangen. Hun huis was voor een weekje mijn thuis.

Nele & Yves,

Bedankt om mij hier een week te ontvangen. Bedankt dat ik me hier een week heb mogen thuis voelen. Jullie zijn altijd welkom bij mij in België. En ik zal ne keer voor jullie koken als ge langskomt. Nog veel plezier hier in Zwitserland. Profiteer ervan!! Maar we wachten al op jullie terugkomst...

Joris.

Wij zijn blij dat die kookbelofte eindelijk op 'papier' staat :-)

Nele & Yves

Bergrennen Eptingen - Verslag door Joris

2009-08-14T19:21:00.007+02:00

Voor diegenen die het concept 'bergrennen' niet kennen, een korte verduidelijking van wat het juist inhoudt: 1. Je zoekt een helling van enkele kilometers. 2. Aan de voet hang je een spandoek met START, op de top één met ZIEL. 3. Je maakt wat reclame via Swiss Cyling. 4. Je hoopt dat er verschillende 'gekken', 'atleten', 'recreanten' en dergelijke op afkomen.

Enkele technische gegevens

- afstand: 4.4km
- hoogtemeters: 378
- gemiddeld stijgingspercentage: 8.6%

Na eerst een week training in de Franse Alpen, was dit een kans om mezelf te meten met de Zwitserse berggeiten. Om niets aan het toeval over te laten, ben ik de dag ervoor de helling gaan verkennen. Het was meteen duidelijk dat de helling niet te onderschatten was, vooral omdat er zeer weinig recuperatiestukken waren. Het kritieke punt leek me op 900m van de finish te zijn, waarna het zwaarste stuk van de helling volgde.

Door omstandigheden waren we pas een half uur voor de start ter plaatse. Eerste indruk: er waren veel renners aanwezig, en zelden waren er overtollige kilo's op te merken. Benieuwd wat een Belg kon betekenen tegen de lokale renners. De start was niet ideaal door het moeilijk in de klikpedalen geraken. Daarna een spurtje moeten trekken om nog enkele plaatsen goed te maken. En verder was het doorgaan tot op de top. Uiteindelijk met een tevreden gevoel boven gekomen, vooral omdat ik niet was stilgevallen tijdens de beklimming. Resultaat: 14/88. (Voor de geïnteresseerden: gemiddelde hartslag van 182, gemiddelde van 17.6km/u). Tot zover mijn eerste internationale ervaring op de fiets, maar voorlopig nog geen nieuwe Jurgen Van den Broeck...

Dit smaakt wel naar meer. Spijtig dat dit niet te vinden is in het vlakke Vlaanderen. Misschien toch een verhuis naar hier overwegen. Er staan hier blijkbaar nog lofts te huur aan den overkant van de straat...

Groeten,

Joris

Bezoeker Joris rijdt topprestatie in 6e Bergrennen Eptingen

2009-08-14T19:07:00.003+02:00

De voorbije week hadden we Joris op bezoek. Doelstelling: 500 km trainen in de Zwitserse bergen en een eerste internationale wedstrijd meepikken in zijn nog prille wielerrennerscarrière. Vorige week zondag was er reeds een eerste poging ondernomen : helaas de wedstrijdjury weigerde zijn inschrijving als buitenlander, enkel zwitsers en amateurs van de buurlanden mochten deelnemen. "Ze hebben schrik", dixit Joris.

Woensdag lukte het dan toch om in te schrijven voor zijn eerste internationale competitie. Een bergetappe van 4.4 km en 378 m stijgen. Een zeer korte avondwedstrijd dus, maar bijzonder pittig en intensief. 88 deelnemers stonden aan de voet van de berg, en ondanks dat zijn schoen niet meteen in de klikpedaal schoot, schoof Joris sterk naar voren op en eindigde hij op een 14e plaats (14'15" of 17,6 km/u). Ikzelf had in de categorie 'Laüfer' meegedaan. Bijzonder uitputtend, en gestrand op een 5e plek op 9 deelnemers. De eerste 4 leken me experts, de laatste 4 leken ook nog niet zo vaak zo'n zotte actie ondernomen te hebben, en ik zweefde daar ergens tussenin. Uiteindelijk toch nog een MP3 speler en een degelijke sportzak gewonnen.

Hotel Edelweiss

2009-07-30T21:37:00.005+02:00

De voorbije twee weekends stond - zoals de naam van onze blog het verraadt - onze deur open voor gasten uit België. Twee weekends terug konden we de ouders van Nele verwelkomen, een weekje later waren Karen (ex-kiné studente) en haar vriend Pieter-Jan te gast. Dat betekent altijd weer een leuk weerzien waarbij we nog eens volop vlaams kunnen spreken, een weekend van toeristische uitstapjes en een weekend dat veel te snel voorbij is (idd, momenteel zijn de dagen te kort, de nachten te kort en de weekends ook al...).

bijna in onze achtertuin

De komende week staat de Swiss-O-Week op het programma, althans voor mij en een pak andere belgen. Nele moet helaas het jaar door geraken met een weekje minder verlof, ze zal dus zorgen dat er nog brood op de plank komt.

ooit met een vertikale lift naar een bergtop gegaan? wij wel

UPDATE : in het nieuws...

2009-07-23T10:26:00.009+02:00

De inkt van de publicatie in Molecular Microbiology is nog niet droog, of de reacties komen binnen. Ook de populaire pers heeft nu het verhaal overgenomen, met op een halve dag 3 publicaties, o.a. in 20min, de Zwitserse 'Metro'. Altijd leuk als medewerker, het geeft toch eens het gevoel dat het onderzoek 'maatschappelijk relevant' is...

1. http://www.20min.ch/news/wissen/story/Grund-fuer-Lebensmittelvergiftung-entdeckt--21879478
2. http://www.ethlife.ethz.ch/archive_articles/090723_listerien_per/index
3. http://idw-online.de/pages/de/news327023
4. http://grenzwissenschaft-aktuell.blogspot.com/2009/07/neue-lebensform-von-listerien-entdeckt.html
5. http://www.bionity.com/news/d/103745/
6. http://www.newstin.de/rel/de/de-010-003989552
7. http://www.journalmed.de/newsview.php?id=26536

Update: vandaag is het artikel ook overgenomen door de schrijvende pers met publicaties in News en Tagesanzeiger, de meest gelezen krant in Zwitserland :-) Het is altijd goed om extra publiciteit te krijgen voor je onderzoek. Schrijnend is wel om vast te stellen hoe de zoveelste bewerking door een journalist leidt tot een artikel dat steeds verder van de werkelijkheid staat. Onbenullige details worden de hoofdzaak, vermoedens worden waarheid, een foto erbij die niets met de grond van de zaak te maken heeft ... en dat allemaal binnen 24u terwijl de prof op congé is en niet de kans had het artikel eerst te lezen. Een ongeleid projectiel soms, die journalistiek.

Origineel persartikel (voor de duitssprekende microbiologen onder het lezerspubliek)

Neue Lebensform von Listerien entdeckt

Forschende der ETH Zürich haben eine neue Lebensform von Listerien entdeckt. Die Erreger von schweren Lebensmittelvergiftungen können sich ihrer Zellwand entledigen und eine so genannte L-Form annehmen. Erstaunlicherweise können die Bakterien in diesem Zustand nicht nur überleben, sondern sich sogar vermehren.

Vor rund 20 Jahren sind in Kanada viele Menschen an einer Epidemie gestorben, die durch Listerien verseuchte Milch ausgelöst wurde. Ärzte und Wissenschaftler standen vor einem grossen Rätsel. Sie konnten die Listerien (Listeria monocytogenes) zwar auf der Farm, von der die Milch stammte als auch in den Patienten nachweisen. In der fraglichen Milch konnten die Forschenden die Erreger der gefährlichen Lebensmittelvergiftungen jedoch nicht finden.

Wissenschaftler der ETH Zürich um Professor Martin Loessner gingen dem Mysterium auf den Grund und erforschten die Lebensformen von Listerien. In einer neuen Arbeit, die soeben in der renommierten Zeitschrift "Molecular Microbiology" publiziert wurde, bringen sie Erstaunliches zu Tage: Listerien können ihre Form anpassen, indem sie ihre Zellwand auf- oder abbauen.

Normalerweise sehen Listerien wie Stäbchen aus. Die Wissenschaftler der ETH Zürich haben nun entdeckt, dass sich aus diesen Stäbchen eine neue Form entwickeln kann, die kugelig und stark vergrössert ist. Zu dieser so genannten L-Form kommt es, wenn das Bakterium seine Zellwand verliert. Dies geschieht zum Beispiel, wenn es mit Antibiotika in Kontakt gekommen ist, die den Aufbau der Zellwand verhindern. In dieser L-Form sind die Bakterien nur noch von einer einzigen Membran umgeben und haben wahrscheinlich keine Möglichkeit mehr, eine Zellwand aufzubauen. Bis die Entwicklung zwischen der ursprünglichen Form und der L-Form abgeschlossen ist, befindet sich das Bakterium in einem Zwischenstadium, in dem es eine Zellwand wieder aufbauen kann.

Listige Listerien

Diese neuen Erkenntnissen könnten das Rätsel um die Listerien-Epidemie in Kanada lösen. Martin Loesser vermutet, dass sich die Listerien in der Milch im reversiblen Übergangsstadium zur L-Form befanden und deshalb nicht nachgewiesen werden konnten. Auch ein weiteres Phänomen könnte mit den verschiedenen Lebensformen der Listerien erklärt werden: Häufig fanden Pathologen in Hirnschnitten von Tieren, die an Listeriose gestorben sind, kleine Bläschen, die sie nicht richtig einordnen konnten. Loessner glaubt, dass es sich dabei um Listerien handelt, die sich in die L-Form entwickelt haben.

Listerien in der L-Form überlisten das Immunsystem. Makrophagen, also Fresszellen, nehmen die Kügelchen zwar auf, können sie aber nicht vernichten. Normale Listerien sind nach 30 Minuten getötet. Die L-Form überlebt tagelang in einem Makrophagen. Da die Makrophagen die L-Formen nicht als Krankheitserreger erkennen, können sie vom Immunsystem nicht abgewehrt werden.

Vermehrung trotz erschwerten Lebensbedingungen

L-Formen von Bakterien zu "züchten", ist nicht einfach. Sie müssen in einem speziellen Medium "gehalten" werden und bilden nur untypische Kolonien. Aus-plattieren auf ein Nährmedium ist daher nicht möglich. Dennoch sind die L-Form-Listerien fähig, sich zu vermehren. Allerdings dauerte die Vermehrung lange - bis zur Bildung einer sichtbaren Kolonie dauert es mindestens sechs Tage. Normale Listerienzellen teilen sich alle 30 Minuten; Kolonien sind nach 16-20 Stunden sichtbar. Gestaunt haben die Forscher über die Art und Weise, wie sich in Mutterzellen der L-Formen die Tochterzellen bilden. Erst entstehen in einer Zelle neue Vesikel (kleine Bläschen mit einzelner Zellmembran); sind diese gross genug, platzt die aufgeblähte Mutterzelle und gibt die Tochterzellen frei. Diese besitzen die volle genetische Ausstattung ihrer Mutterzelle. Wie das Genmaterial verteilt wird, ist jedoch noch unklar. Ihr Stoffwechsel setzt erst ein, wenn sie die Mutterzelle verlassen haben.

100 Jahre alte Annahme widerlegt

Seit über 100 Jahren wissen Forscher, dass Bakterien ihre Zellwand verlieren können und trotzdem weiterleben. Lange aber glaubten sie, dass es sich dabei um künstliche herbeigeführte Entwicklungen handelt und dass zellwandlose Bakterien nicht sehr lange lebensfähig bleiben. Diese Annahme konnten die Wissenschaftler der ETH Zürich mit der Erforschung der Listerien nun widerlegen. Listerien sind Erreger von schweren, mitunter tödlichen Lebensmittelvergiftungen. Sie dringen über die Epithelzellen des Darmes ein und verbreiten sich von Körperzelle zu Körperzelle. Die Listerien überwinden sowohl die Blut-Hirnschranke als auch die Plazentaschranke. Im Hirn angelangt verursachen sie schwere Hirnentzündungen, die tödlich verlaufen können. Listerien können auch Föten und Schwangere gefährden.

Melchsee-Frutt *** No comment

2009-07-13T21:56:00.002+02:00

Op de cover...

2009-07-07T20:33:00.003+02:00

In de volgende uitgave van het toonaangevend vaktijdschrift Molecular Microbiology wordt een artikel gepubliceerd dat grotendeels het werk van mijn voorganger bevat. Zelf heb ik er nog een aantal afbeeldingen aan kunnen toevoegen. Bovendien werd één van m'n foto's gekozen om de cover te sieren. Een primeur voor het labo en ik heb er alvast een fles wijn van de fiere baas voor gekregen.

Voor de biologen onder het lezerspubliek, wat u ziet zijn wel degelijk Listeria bacteriën, alleen hebben ze geen celwand meer en zijn ze zelfs tot 20 µm groot. De groene kleur is GFP en de membranen zijn gekleurd met een rode lipide kleurstof. Opvallend zijn vooral de zwarte vacuolen die geleidelijkaan accumuleren in de moedercellen. Volgens onze hypothese zouden deze de dochtercellen kunnen vormen.

This was fun!!

2009-06-28T20:40:00.003+02:00

Vandaag is het éindelijk gelukt om gps-gegevens van mountainbike-routes die ik online had gevonden, te exporteren naar mijn Garmin Forerunner. Ik wist al lang dat dit moest lukken, maar telkens ik het probeerde kreeg ik 'error' meldingen. Ik had de hoop bijna opgegeven, maar na een aantal software en driver updates lukte het dan plotseling wel, en een half uur later zat ik op mijne fiets.

Eerst ben ik naar de start gereden die ongeveer 7 km van hier is. Daar heb ik dan de Garmin polshorloge stevig en onbeweeglijk aan mijn stuurstang bevestigt, zodat ik de route gemakkelijk kon aflezen van de display. Dit ging heel goed, enkel waar ik een weg moest inslagen die maar een kleine hoek maakte met de weg waarop ik reed, liep het af en toe mis. Na 50 m krijg je dan al wel een melding dat je van de route zit, dus dat is snel hersteld. Aanvankelijk was alles vrij vlak, maar de twee beklimmingen in het terrein waren toch wel uitputtend. Gelukkig staan er in Zwitserland af en toe bronnetjes waar de drinkbus op een warme dag zoals vandaag kan bijgevuld worden. Uiteindelijk 42 km op de teller, met 600 klimmeters.

Traject in vogelperspectief

Bij elke beklimming ging de harstlag omhoog, bij afdalen was er recup

Ondertussen is Nele terug veilig geland in Zwitserland, weliswaar in Génève, dat is nog 2,5 uur met de trein tot in Aarau. Zürich zou veel dichter zijn, maar aangezien er op de lijn Brussel-Zürich een bijna monopolie is, zijn die tickets tot 4 keer duurder in vergelijking met Brussel-Génève, ongelooflijk eigenlijk.

10 miles van Hellenbarden

2009-06-27T22:31:00.005+02:00

Nele zit dit weekend in België (vrijgezellendag, babyborrel en blij weerzien met de familie). Home alone dus. Aanvankelijk zou ik een weekendje de bergen intrekken met Fernando, de man van één van m'n collega's, maar Fernando's werk en uiteindelijk ook het weer deden deze plannen afspringen.

Vandaag heb ik dan deelgenomen aan de 10 mijlen van Hellenbarden, in een stadje aan de 'Sursee' niet zo ver hier vandaan. De eerste 12 km waren steeds 'vals plat' omhoog en werkten - bijna zonder dat je het merkt - slopend voor de benen, des te meer omdat het terrein er hier en daar wel slijkerig bij lag. Veel versnelling op het einde was dan ook niet mogelijk. Vanop de top was het in 4 km terug naar beneden. Eindtijd was 1u07'33" of 14 km/u. In de voorlopige uitslag die uithing toen ik doorging was dat goed voor een 28e plaats. De winnaar liep zelfs onder 51 minuten of 19 km/u! De finale uitslag zou hier moeten verschijnen.

Het traject

Compromis over toelating WMOC 2010

2009-06-26T23:15:00.004+02:00

Net als in België wordt er ook in Zwitserland regelmatig strijd geleverd tussen de oriëntatieloopfederatie en de 'natuurbeheerders'. Vandaag las ik in de krant dat er een compromis werd gevonden voor de rel over de toelating voor de World Masters Orienteering Championships 2010. Aanvankelijk waren er problemen omwille van de mogelijke aanwezigheid van de zeldzame auerhoen, waarvan naar schatting nog slechts 500 exemplaren rondscharrelen in Zwitserland. Het compromis bestaat er nu in dat de organisatie voor elke deelnemer 10 Zwitserse franken (6,5 €) afstaat aan de natuurbeheerders. Eigenaardig compromis vind ik en dit toont ook weer aan dat in Zwitserland echt alles te koop is, als je maar geld op tafel legt. Ik vind het toch maar een gevaarlijk precedent. Binnenkort gaan ze aan iedereen geld vragen die het bos in wil. Als ze zo in België ook zouden beginnen, zal het rap gedaan zijn.

De auerhoen

Terrein in Neufchâtel, WMOC 2010

Meer kaartmateriaal WMOC 2010

Eindelijk.....

2009-06-25T20:53:00.004+02:00

is onze laatste MILKA chocolade op!!

De voorraad MILKA die we verhuisd hebben naar Zwitsersland was immers aanzienlijk. Om jullie geen honger te doen lijden op onze afscheidsparty in de Gnorgl eind december, hadden we massaal MILKA chocolade aangekocht. Maar de MILKA koe op onze uitnodiging werkte blijkbaar ook inspirerend, waardoor we nog talrijke cadeaus met MILKA chocolade in alle mogelijke varianten kregen. Niet erg hoor, wij eten graag chocolade, maar te samen met de overschot van de MILKA chocola die we zelf al aangekocht hadden, was de hoeveelheid toch wel memorabel groot (ongeveer één schap in onze kast).

Vandaag heb ik dus de laatste melocake opgegeten en daarmee was de laatste MILKA chocolade op. Bedankt iedereen, het heeft ons gesmaakt!

Tot zover deze belangrijke mededeling.

de laatste MILKA verpakking

Het kan ook anders...

2009-06-18T21:12:00.007+02:00

Ik had het al een maand geleden op de folder van de woensdagavond-oriëntatietrainingen gelezen: "Forchlauf. Mit Massenstart und ohne Kompass". Ik werd al nieuwsgierig en dacht toen aan één of andere aflossingsvarianttraining. Maar vorige week kwam ik dan te weten dat de Forch eigenlijk een heuveltop is rond Zürich. De Forchlauf bleek een jaarlijkse loopwedstrijd te zien die georganiseerd wordt door de sportwerking van de twee Zürichse universiteiten. Er waren 3 verschillende afstanden op volgens Zwitserse normen licht heuvelend terrein : 7.5 - 15.5 - 21.5 km. Op een halve marathon was ik nu niet meteen voorbereid, en het was een hete avond na een lange werkdag, dus koos ik voor de 15.5 km.

Het was 'op zijn Zwitsers' georganiseerd, tot in de puntjes geregeld en niets op aan te merken dus. Tijdsopname was elektronisch met het SportIdent systeem. Waterverstuivers stonden langs het parcours dat volledig met boomzaagsel was aangegeven.

Mijn aanpak voor zo'n wedstrijden was tot hier toe altijd hezelfde: een snelle start en dan dat hoge tempo proberen vol te houden tot aan de finish. Geleidelijkaan sterven dus en mezelf steeds weer afvragen waarom ik dit toch doe. Maar bij de finish ben ik dan weer tevreden met de eindtijd en de twee daarop volgende dagen met stramme spieren neem ik er dan wel bij.

Gisteren heb ik het anders aangepakt: tegen mijn natuur in heb ik me zo lang mogelijk koest gehouden, rustig mijn eigen tempo gelopen, niet laten opjagen door lopers die me voorbijlopen. Ik kan u zeggen, dat was niet eenvoudig. Tegen de helft van de koers had ik er echter al een paar die zich vergaloppeerd hadden terug 'opgeraapt', dat was bemoedigend. Aan het kilometerbordje 12 km waren er dan nog genoeg krachten over om de grote motor aan te zetten, het tempo ging nog vlot de hoogte in en we konden nog een tiental plaatsen opschuiven. Eindtijd: 66 min, goed voor een 23e plaats op 174. Positief gevoel achteraf, en geen stramme benen. Het kan dus ook anders...

Resultaten

PS. België komt hier nog eens in het nieuws, deze keer door Kimberley met de sterretjes... Ze vragen me of ze in België allemaal zo zijn.

EMBO!!

2009-06-05T21:58:00.002+02:00

Goed nieuws: Hotel Edelweiss kan nog wat langer open blijven! Vorige week werd bekend gemaakt dat ik een EMBO postdoc beurs krijg voor het jaar 2010, verlengbaar tot eind 2011. Daarmee valt er een hele last van me af omdat ik nu niet meer verder op zoek moeten gaan naar centen om mijn contract dat eind 2009 afloopt te verlengen (Nele had reeds een contract van onbepaalde duur). De eerste 5 maanden zijn zo snel voorbij gegaan, dat 1 jaar zo kort leek, zeker als je bekijkt hoeveel administratieve rompslomp we al gehad hebben. Ook professioneel gezien is 2 of 3 jaar zinvoller dan 1 jaar, zodat ik vroeg of laat ook de vruchten kunnen plukken van de inspanningen in het eerste jaar.

Nele werkt ondertussen ook 100% full time, en dat kan u zien aan het aantal posten op de blog. Dat wil niet zeggen dat we ondertussen stil gezeten hebben. De voorbije weekends hebben we vooral de Jura aangedaan, zijn we naar Duitsland geweest (weekend voor 30 jarig jubilieum van mijn ouders) en de Belgische Hoge Venen (jaarlijks Salvastweekend). Met de collega's heb ik ook deelgenomen aan de SOLA estafette, de grootste aflossing van Zwitserland. 800 ploegen van 14 mannen leggen elk meer dan 100 km af. Ikzelf deed 61 minuten op 14,4 km met 300 hoogtemeters (159e op 804). 's Avonds hadden we dan een gezellige BBQ op het dakterras van ons instituut. Nadien was er ook nog eens BBQ bij een collega thuis. We kunnen dus alleen maar vaststellen dat die Zwitsers graag BBQen...

Dit weekend wordt geen schitterend weer voorspeld en gaan we het rustig houden: winkelen, appartement kuisen, trainen & fitness, en de dingen die zijn blijven liggen opruimen... De boog kan niet altijd gespannen staan.

World Cup Final bis

2009-05-15T22:06:00.004+02:00

Nadat de KULeuven deze week zijn eigen kampioenschap had, konden de universiteiten van Zürich niet achter blijven. Woensdag vond het officiële universitaire kampioenschap plaats op de kaart Irchel, het park rond de campus van de universiteit van Zürich en vorig jaar nog terrein van de World Cup.

Ongeveer 80 deelnemers daagden op. De baanlegger had het zich gemakkelijk gemaakt, maar dat maakte het niet minder interessant voor de deelnemers: het parcours was namelijk bijna exact hetzelfde als dat van de wereldbekerfinale.

Drie kilometer tussen de vijvers, grasvelden en aula's, volledig gelegen op een helling en met redelijk wat wegkeuzes werden ons voorgeschoteld. Ik deed er 20'04" over, goed voor een 9e plaats. Hier en daar seconden laten liggen, maar als ik het optel kom ik toch aan een minuut. Bovendien had ik er al een zware werkdag op zitten en was er geen tijd geweest voor een opwarming. Al bij al vond ik het dan ook nog niet zo slecht. De winnaar (Daniel Zwiker) deed er 17'40" over.

Het wordt interessant als we vergelijken met de uitslag van de wereldbekerfinale. Daniel Hubmann won die met 14'13", 11 seconden voor die andere Zwitser Mathias Merz. De enige Belg in de finale, Fabien Pasquasy, eindigde op de 30ste plaats met 16'14". De universitair kampioen zou de rode lantaarn geweest zijn... Eerlijkheidshalve moet ik er dan ook nog bijzeggen dat het parcours toen nog 100 meter langer: aan post 15 moesten zij toen een tunnel doorlopen om dan via een trap uit te komen iets ten zuidwesten aan de vierkante omheining, waar er voor hen een kaartwissel was.

Na het kampioenschap heb ik mij dan terug naar het centrum van Zürich gehaast voor een etentje met de cursusgroep Duits. Met de bijna laatste bus ben ik dan uiteindelijk tegen middernacht thuis geraakt in Aarau. Dat was een dagje dat wel kon tellen.

Tom Boonen en Milow

2009-05-11T20:09:00.004+02:00

Vandaag vroegen de collega's wat er aan de hand is met Tom Boonen - ook hier haalt hij met gemak de krantenkoppen. En als Belg wordt ge daar dan meteen op aangesproken natuurlijk - erger nog, al plagend worden Belgen blindweg gelijkgesteld aan een volk van cocaïnesnuivers. Ik zeg dan dat Boonen hetzelfde probleem heeft als hun Martina Hingis destijds na haar comeback. Ook zij kon toen moelijk aan een lijntje weerstaan... En dan hebben de Zwitsers meestal geen antwoord meer klaar. Ach ja, gelukkig hebben we Milow nog, die staat hier sinds deze week met Ayo Technology op nummer 1 en die vinden ze allen 'wunderbar' en 'super', al weten de meesten niet dat hij een Belg is...

Zwitserland: van Heidiland tot high-tech land, en andere clichés (deel 1)

2009-05-04T22:31:00.009+02:00

Zwitserland staat bol van de clichés. Het is eigenlijk een opvallend land, dat op een bepaalde manier toch zo onopvallend mogelijk wil zijn. Enerzijds staat Zwitserland aan de top van allerlei lijstjes zoals die van welvaart, koopkracht, kapitaal, innovativiteit, duurzaamheid en milieuvriendelijkheid, maar anderzijds denken de meesten bij 'Zwitserland' toch nog steeds aan het romantische plaatje van de houten chalet met alpenblik waar Heidi met de blonde vlechtjes vrolijk de rode bloempjes op het balkon water geeft, terwijl Urs, de boer met het geruite hemd en bretellen, op zijn pikkel de koeien melkt. Er zijn Zwitserland-liefhebbers (vooral de toeristen), en er zijn er die Zwitserland het toppunt van opportunisme en arrogantie vinden (meestal economen en politici). Het is dan ook interessant om als 'immigrant' deze clichés eens voor een spiegel te houden.

Laat ons beginnen bij Heidi met de vlechtjes. Dat is al meteen een cliché die

niet klopt. Heidi heeft eigenlijk korte, zwarte krullen, althans volgens het originele boek van Johanna Spyri uit 1880. Het boek is ontelbare keren vertaald, verfilmd en in musicals verwerkt en geraakte zo bekend in heel de wereld. Doorheen al die vervolgbewerkingen werd Heidi vaak afgebeeld met blonde vlechtjes, vandaar de verwarring. Enfin, maar dat is niet het punt dat ik wilmaken. We hebben al een paar keer gemerkt dat mensen denken dat wij ergens op een appartementje of een chalet in het hooggebergte wonen, dat we van die geweldige geraniums op ons balkon hebben, dat we 's ochtends verse koeienmelk drinken, dat we elke avond racletten, dat er edelweissbloempjes in onze hof staan, en dat we dan van daaruit dagelijks afdalen naar Basel of naar Zürich om er als stadsmensen ons brood te verdienen. Helaas, beste lezers, deze cliché klopt niet. We wonen weliswaar op een mooi en naar onze smaak heel luxueus appartement, vlakbij een stad een beetje kleiner dan Leuven, maar uitzicht op de bergen hebben we niet. Wel kunnen we, als we een paar kilometer verder de Gisliflue (778 m) beklimmen, bij helder weer, de besneeuwde alpentoppen zien liggen. We moeten ook maar een klein uurtje rijden om een paar mooie skigebieden te bereiken. En we wonen hier helemaal niet afgezonderd. Eigenlijk woont 80% van de Zwitsers in het laagland (lees onder de 1000m), en speelt op het toerisme na heel de economie zich hier af. Enkel de dunbevolkte kantons Wallis, Ticino en Graubünden in het zuiden - overbekend bij de toeristen - voldoen aan de idyllische plaatjes van Heidiland en het is daar dan ook heerlijk vertoeven tijdens onze weekends: 's winters om te skiën en komende zomer om bergwandeltochten te maken. Maar het is niet daar waar Zwitserland zijn welvaart schept. De snobistische en kapitaalkrachtige Zürichers doen dan ook wel eens lacherig over deze regio. Desalnietemin staan er elk verlengd weekend weer files van Zürich naar het zuiden... op zoek naar de rust en onstpanning in Heidiland.

Niet langer naaktwandelen in Zwitserland...

2009-04-27T20:35:00.005+02:00

Zwitserland is misschien wel één van de meest directe democratieën ter wereld. Er zijn hier dan ook voortdurend kantonale 'Abstimmungen' of volksreferenda. Als iemand in een kanton voldoende handtekeningen verzameld over een bepaalde kwestie, komt er onvermijdelijk een referendum, waarvan de uitslag bovendien bindend is, ongeacht de opkomst.

Zo was er in één van de kleinsten kantons van Zwitserland (Appenzell Innerrhoden) commotie ontstaan over het opduiken van naaktwandelaars op hun bergpaden. Schijnbaar werd er door een duitse internetsite voor nudisten promotie gemaakt voor deze regio. Uiteraard waren de nette Zwitsers gechoqueerd door al dit bloot. Het kostte hen dan ook geen moeite om voldoende handtekeningen te verzamelen voor een referendum om deze misdaad in het strafrecht op te nemen met een boete van omgerekend 130 euro. Gisteren is met een overweldigende meerderheid (80%) voor het voorstel gestemd. Moest je dus plannen hebben om in je blootje de bergen in te trekken, denk er dan dus aan om dit niet in Appenzell Innerrhoden te doen...

(www.tagesanzeiger.ch)

Meer

54. Bucheggberger OL

2009-04-26T15:04:00.004+02:00

Het weer was mooi vandaag, dus een ideale dag om nog eens een wedstrijdje mee te pikken. Het BK middle distance in de belgische Oostkantons was net iets te ver weg, maar ten zuiden van Solothurn werd de 54e Bucheggberger OL georganiseerd, op - voor mij voor de eerste keer - een redelijk vlak terrein in Zwitserland. De benen voelden nog wel wat stram van de training van gisteren.

(klikken en vervolgens op het vergrootglas voor maximale resolutie - deze keer wegkeuzes ook ingetekend)

Deze keer heb ik opnieuw het parcours HAL (10.3 km, 120 hoogtemeters) gekozen. Een mindere start met wat missers aan post 2 en 3. Later ook aan post 10 eerst bij een foute post uitgekomen, maar nadien heb ik eigenlijk geen technische fouten meer gemaakt. Het was vooral weer opletten op de grondbegroeiing voor de wegkeuzes. Ondanks dat ik niet te snel van start gegaan was, waren de laatste 2 kilometers conditieel toch nog bijzonder zwaar. Uiteindelijk 23e op 45 lopers, ik schuif toch al iets op richting de eerste helft van het pak.

Ik begin ook stilaan het typische zwitserse terrein (althans van het Flachland) te kennen. Eigenlijk helemaal niet zo technisch, en als het niet te steil is zoals vandaag denk ik dat een paar vlamingen hier wel goede resultaten zouden kunnen lopen (het podium van vandaag heeft wel bijzonder hard gelopen - ong. 5'10"/km). Binnenkort misschien eens gaan lopen in de Jura in het westen van Zwitserland, ik heb vandaag een flyer gezien en het terrein ziet er daar heel wat uitdagender uit.

Resultaten (de vermelde afstanden kloppen wel niet)

Radiostilte...

2009-04-20T21:47:00.005+02:00

Het is even stil geweest, maar dat wil niet zeggen dat we hebben stilgezeten... eerder in tegendeel.

Het paasweekend hebben we gebruikt om ons skiseizoen af te sluiten. We hadden een hotelletje (van de familie van ex-skiwereldkampioen Daniel Albrecht) geboekt in Wallis - normaal gezien het zonnigste kanton van Zwitserland, maar deze keer de enige bewolkte streek van heel Zwitserland. Op zaterdag hebben we dan maar de trein/funiculair genomen naar Crans-Montana, meer in het westen. Hier was het heel wat zonniger, maar zoals in de meeste skigebieden tijdens het paasweekend, had de sneeuw last van het lenteweer, met een pist vol bulten van pappigere sneeuw als gevolg. Bijzonder vermoeiend skiën, en de zonneterrassen aan de skichalets zaten dan ook vol in de namiddag. Op zondag hebben we geskiet in het gebied Rieder-, Bettmer- & Fiescheralp. Dit is echt een prachtig gebied met veel goede liften en veel gevarieerde pisten, met boven een schitterend zicht op de besneeuwde Aletsch-gletsjer. Het zicht op de Jungfrau krijg je er vanaf hier gratis bij! Hier moeten we in de zomer zeker nog eens terugkomen.

Een weekend later stond dan onze eerste trip terug naar België op het programma. Stijn & Lien traden dit weekend in het huwelijksbootje, en dat was meteen ook een excellente gelegenheid om beide families nog eens terug te zien. Het deed deugd om nog eens in België te zijn en de hele familie nog eens terug te zien. Ze waren nog allemaal even gezond en alles leek nog zoals het was toen we vertrokken. Raar dat we daar nu momenteel geen 'eigen' huis meer hadden staan. Het was dan ook even onwezenlijk om opnieuw afscheid te moeten nemen en om 16u nog even naar 'huis' te rijden 7 uur verderop.

Verleden dinsdag was een grote dag: eindelijk kwam er een einde aan behoorlijk wat administratieve ellende en het daarbij horende doorzettingsvermogen: we hebben eindelijk onze Zwitserse nummerplaten bekomen!! Na een heel aantal stempels aan de grens, 2 bezoekjes aan het 'Zollamt' (de tweede keer diende om hen uit te leggen hoe de regels eigenlijk ineensteken), 2 bezoekjes aan de garage (o.a. de pinkers moesten vervangen worden wegens niet geel genoeg, en een complete reiniging van het chassis en de motor waren ook noodzakelijk...), 2 bezoekjes aan het 'Strassenverkehrsamt', heel wat telefoontjes met de verzekeringsmaatschappij en een strenge technische controle door 2 experten werd onze auto eindelijk conform de zwitserse regels bevonden en kregen we onze zwitserse autopapieren en reflecterende nummerplaten... Blij dat dat achter de rug is. Nu rest er alleen nog aan het aanvragen van zwitserse rijbewijzen, maar hier hebben we nog 6 maanden voor. We moeten er nog wel onze ogen voor laten testen... maar we kunnen niet klagen, niet-EU'ers moeten een nieuwe praktische test afleggen.

Opgelucht kon ik dan naar het Institut Pasteur in Parijs vertrekken. In het kader van mijn EMBO postdocbeursaanvraag voor een verlenging in Zwitserland moest ik er een seminarie geven voor een expertenpubliek met daarna nog een discussie. De professore van het labo waar ik naar toe moest werd omgeschreven als 'a hard cookie' en 'a tough lady', dus had ik me stevig voorbereid en een 'fancy' presentatie gemaakt om niet ten onder te gaan. Het publiek bleek inderdaad niet het minste met tal van (moeilijke) vragen. Bij de eerste tackle-vraag na 5 minuten presentatie moest ik het antwoord schuldig blijven, maar nadien verliep alles als gedroomd en leek het publiek gewonnen te zijn voor dit vrij riskant en controversieel onderwerp. Tijdens de lunch zei de prof me dat ze een positief verslag zou schrijven en uiteindelijk was ze poeslief, dus dat kon niet beter zijn. De bal ligt nu in kamp van de EMBO commissie. Maar met 600 aanvragen en 100 beurzen is de slaagkans opnieuw niet echt hoog, afwachten dus. De eerste beursaanvraag bij het Human Frontier Science Program is trouwens op een 'njet' uitgedraaid. Achteraf bekeken kon ik nog blij zijn dat ik in de laatste ronde ben geraakt, de CV's van de gelukkigen die het wel behaald hebben waren redelijk indrukwekkend.

Nadien nog een ex-collega uit België die momenteel aan het Institut Pasteur werkt opgezocht en samen een avondje door de 'cité' van Parijs rondgedwaald. Ik was onder de indruk. Het was een heel aangename warme lenteavond met veel volk en ambiance op de bruggen over de Seine en in de straten rond de Notre-Dame en het Louvre. Het was er echt aangenaam vertoeven.

Terwijl Nele gisteren met haar collega's gaan tafelen was in Basel, heb ik mijn eerste BBQ van het jaar gehad. Heel spontaan idee van mijn collega Fritz rond een uur of half vijf in de namiddag. Fritz is een geweldig toffe kerel met een bijzondere levensloop. Destijds eerst een opleiding gevolgd voor slager, doet hij nu zijn doctoraat in de moleculaire biologie. Als hij een BBQ organiseert, koopt hij dan ook niet een paar kippenfilets en een paar worsten, maar een gans lendestuk van een varken dat hij dan vakkundig fileert en grilt op de BBQ. Met daarbij zijn eigen Schwäbische Kartoffelsalat...

En nu is het weekend, en we zijn allebei blij dat er niet te veel gepland is... Beetje bekomen en wat inkopen doen. Morgen staat er misschien nog wel eens een regionaal wedstrijdje op het programma...

Eerste overwinning op Zwitserse bodem

2009-04-05T21:02:00.004+02:00

en nog wel van start tot finish aan kop gehangen. Ik moet deze klinkende titel al wel meteen relativeren want ik heb deze keer een categorie lager gelopen...

De lente is volop in het land en het was een schitterende dag voor een wedstrijdje, ik had er zin in. Deze keer was ik niet alleen, onderweg naar de Zürcher Oberlander OL pikte ik Dominik (collega) en Debbie (universitaire OL-ploeg) op. In de open reeks kon ik kiezen tussen HAL, HAM, HAK en HB (van lang naar kort). Het werd HAM met 7.2 km en 240 m stijgen. Het terrein had misschien iets meer weg van de Ardennen dan van Zwitserland. De wedstrijd was goed met een snelle, vrij vlakke start, maar toch een drietal minuten laten liggen. En dan onverwacht op de eerste plek beland, dit toont in eerste instantie toch wel de kloof tussen HAL en HAM aan. Volgende keer wordt het terug HAL.

Resultaten

Gisterenavond was het hier vlakbij trouwens het Zwitsers nachtkampioenschap. Bij de mannen was het opnieuw de onvermijdelijke Daniel Hubmann die kampioen werd (hij haalde Mathias Merz met 3 min in), bij de vrouwen de voor mij onbekende Ines Brodmann.

Resultaten

Meer

Hotel Edelweiss & Marseille & Gubrits

2009-04-02T21:38:00.003+02:00

Hotel Edelweiss staat opnieuw leeg. De ouders van Nele hebben hier een paar dagen gelogeerd om mee haar verjaardag te vieren (26 jaar) en de omgeving te verkennen. Ondanks de pech met het weer, hebben ze toch stevig wat kunnen wandelen met o.a. onze huisberg 'Gisliflue', het natuurpark Thal en het winterwandelgebied Rigi aan de Vierwaldstettersee op het programma. Denise's revaliderende schouder heeft bovendien alles goed doorstaan.

Nele zit ondertussen opnieuw twee daagjes in het buitenland, Marseille deze keer, en volgens de eerste berichten is het weer een poepchic hotel. Minder jolig was wel dat ze al om kwart voor zes uit haar bed mocht om haar minivluchtje te halen. Binnenkort geraken ook haar eerste klinische studies op cruise control en zal ze geregeld Zwitserland mogen rondreizen om de verschillende sites van de studies op te volgen. Ik denk dat ze binnenkort niet meer gaat weten wat eerst te doen...

Gisteren meegedaan aan de Zurichse SLOK-training. Met de minibus werden we opgepikt aan het ETH en reden we naar de Hönggerberg, één van de heuvels die Zürich omringen om op de kaart "Gubrits" te trainen. Parcourtje telde een kleine 6 kilometers, maar met de nodige klimmeters erbij was dat meer dan genoeg voor een woensdagavond. Het is dan ook niet te vergelijken met het Leuvense Arenbergpark waar de teletubbieheuvel het hoogste punt is :-) Deze keer ook wat nieuwe mensen leren kennen, het was meteen een gezellige boel en dat deed wel eens deugd want het is soms moeilijk om bij de gesloten Zwitsers wat door te dringen. Ze zijn beleefd maar wat afstandelijk (maar Belgen zijn over het algemeen niet anders denk ik??).

In Zwitserland begint de lente nu eindelijk ook wel echt, met temperaturen tot 19°C dit weekend. Alle sneeuw is gesmolten, en de dichtbijgelegen skigebieden in de vooralpen zijn gesloten. Met het paasweekend gaan we nog wel een weekendje naar het hooggebergte in Wallis (Fiesch) om een laatste keer in dit seizoen te gaan skiën, Nele haar ski's zijn immers onderussen ook toegekomen, en die moeten we toch nog eens uittesten...

Tsjüüs!

2. Zwitserse Nationale Linnerberg-Grund

2009-03-29T19:24:00.004+02:00

Een week na de eerste vond vandaag de tweede Zwitserse nationale OL-wedstrijd plaats. Op ongeveer 15 minuten rijden, iets ten noorden van onze 'huisberg Gisliflue', lag zeer pittig terrein op een kleine 1500 deelnemers te wachten. Ik had me ingeschreven in de categorie HAL met niet minder dan 560 klimmeters op 'slechts' 10 kilometer. De kaart was ook 1:15.000, dat was alweer een tijd geleden dat we op deze kleine schaal gelopen hadden.

Een minuutje voor de start kunnen we hier altijd eerst een blancokaart bekijken. Die minuut gebruikte ik om zo snel mogelijk een zicht te krijgen op de toppen en dalen in het wedstrijdgebied, niet meteen simpel want de kaart stond echt vol met hoogtelijnen. Er waren wel zoals overal hier in de buurt veel paden die het oriënteren eenvoudiger maakten. Ook waren er veel groene vlekken, en de ervaring leerde dat dit waarschijnlijk jonge beukbosjes zouden zijn met die vervelende zwepende twijgtakjes die het lopen echt wel vertragen.

In tegenstelling tot de vorige weken heb ik de kaart goed kunnen lezen en telkens recht op de post gelopen. Hier en daar kon de wegkeuze wel optimaler of beter uitgevoerd worden, maar al bij al was ik wel tevreden. Vooral post 9 was een uitdaging, een been van een kleine 2 kilometer dwars over heel wat hoogtelijnen. Tijd winnen kan ik vooral nog met een betere conditie. Vanaf het te lang bergop blijft gaan valt de motor stil (tussen post 7 en 11). Vanaf post 12 sloeg de motor gelukkig weer aan. Ik zal nog wat vaker op de Gisliflue moeten gaan trainen om hier verbetering in te brengen. In de einstand was er al vooruitgang t.o.v. vorige week (17e op 25).

Heel wat toppers ontbraken in de elitereeks door hun deelnaame aan de Deense Sping-Cup. Bij de mannen won leeftijdsgenoot David Schneider die bekend staat als een echte berggeit met meer dan 5 minuten op Fabian Hertner. Bij de vrouwen ging Angela Wild in afwezigheid van de gekwetste Simone Niggli-Luder en Lea Müller met de bloemen naar huis.

Results
More1...
More2...

Het Zwitsers OL-seizoen van start...

2009-03-22T18:05:00.005+01:00

Het heeft even geduurd, maar nu ook de laatste restjes sneeuw in het Zwitserse 'Flachland' bijna gesmolten zijn, schiet ook hier het oriëntatieloopseizoen in gang. Vanaf nu schakelen de clubs over van hun winter- naar hun zomerprogramma en wordt er eindelijk terug op kaart gelopen. Ik moet toegeven dat ik belgische winterwedstrijdjes wel heb gemist en dat ik snak naar wat meer wedstrijdritme, dat heb ik ook nodig om het goeie gevoel terug in de benen te krijgen.

Ook ASVZ - het SLOK-equivalent in Zürich - organiseert vanaf nu wekelijkse trainingen op woensdag en daar keek ik ook al een hele tijd naar uit. Aan SLOK had ik alleen maar goede herinneringen en hoopte hier iets gelijkaardigs te vinden. Vorige woensdag deed ik te samen met mijn oriëntatielopende collega Dominik mee aan hun eerste training (6 km) op Zuerichberg. We waren het bos pas in om 18u30 en we moest ons reppen om voor het vallen van de duisternis terug binnen te zijn. De posten werden vlot gevonden en het was amusant. Toch vond ik dat er niet zoveel deelnemers waren en ze bleven niet 'plakken', dus weinig kansen om nieuwe mensen te leren kennen. Volgende woensdag is het een sprintrace in Irchel Park, daar waar de sprint race van de laatste World Cup van 2008 was. Het terrein is misschien wel wat te vergelijken met het Leuvense Arenbergpark, alleen ligt het hoogste punt 100m hoger dan het laagste...

Vandaag was de eerste nationale wedstrijd in Solothurn, ong. 40 minuten rijden vanuit Rohr. Meer dan 1500 deelnemers waren ingeschreven, dus het beloofde groots te worden. Dat mocht ook wel want de deelnameprijs (18 euro) ligt hier bijna 4 keer zo hoog als in Belgïe en bovendien moest ik verplicht parkeren in een overdekte garage want nog eens 2 euro kosten. Voor de weg naar de start moest je 35 minuten tellen, waarvan een 15 minuten met de bus. Om 9u12 mocht ik als eerste van mijn omloop (HAL - 10.9 km - 460 m stijgen) het bos al in. Ik moet bekennen dat mijn conditie nog niet aangepast is aan Zwitsers terrein. Vooral post 13 (meer dan 100 m stijgen) en direct daarna post 14 (nog eens 50 m stijgen) waren uitputtend, en luidden het begin in van een langzamer tweede deel van de wedstrijd. Tel daarbij een te hoge foutenlast en we kunnen besluiten dat ik alleen maar vooruitgang kan maken de komende weken... Bij de elites waren het Daniel Hubmann en de jonge Steline Stalder (in afwezigheid van Simone Niggli-Luder - naar verluid een paar maanden out door een stressfractuur - http://www.solv.ch/) die op het hoogste schavotje mochten staan. Na de wedstrijd geraakte ik nog aan de praat met een man die heel toevallig de voorzitter van de club (OLG Argus) bleek te zijn waarbij ik me ga aansluiten, dat was daarmee ineens ook geregeld.

Results

Ondertussen zijn ook de nieuwe ski's uitgetest. Vrijdag was het skidag met het labo en zijn we naar Flumserberg geweest. Veel pisten, veel liften (waarvan niet te veel sleepliften), alleen de sneeuwkwaliteit begint achteruit te gaan nu het einde van het seizoen nadert voor de lager gelegen skigebieden in de Vooralpen. De skilatten (Völkl Unlimited serie) zijn in ieder geval goedgekoerd, het 'carven' (bochtjes maken) ging heel goed en de latten 'flapperen' niet als je snelheid maakt op de steilere hellingen, perfect wat ik zocht. Nele's latten zijn nog in bestelling en we hopen ze deze week te krijgen. Hopelijk kunnen we ze dit seizoen nog eens testen, en vallen ze even goed mee.

Toch ook nog even zeggen dat we gisteren ook weer van een stralendblauwe lentedag hebben kunnen genieten op Hasliberg, een wintersportgebied in de buurt van Interlaken in een vallei waar we nog niet eerder geweest waren. Eerst gingen we kijken naar een aflossingsskimarathon en daarna nog een vrij lange toer gemaakt over goed geprepareerde winterwandelwegen. Enkel het laatste stuk van de afdaling was meer uitschuiven en glijden dan wandelen, maar we zijn er geraakt.

Komende week mogen we opnieuw gasten uit België verwelkomen: de ouders van Nele komen mee haar verjaardag vieren en de streek wat verkennen. Bovendien voorzien ze ons opnieuw van een aantal belgische productjes die we hier nergens kunnen vinden ;-)

"Ik ben klein en fijn...

2009-03-11T19:22:00.003+01:00

Zou jij mijn meter willen zijn?" Toen ik vorige vrijdagavond een t-shirt met dit opschrift kreeg van mijn broer en zijn verloofde, sprong ik bijna een gat in de lucht. Zo'n 2 jaar geleden had ik het nooit durven dromen (toen zag het ernaar uit dat mijn broer op zijn 30ste nog vrijgezel zou zijn), maar nu is al het zover: ik word meter van het eerste kindje van mijn broer. Dat was nog eens een leuke verrassing op de eerste dag van hun bezoek hier in Zwitserland. Nu hopen dat alles goed blijft gaan en dan verwelkomen we het eerste kleintje in de familie langs mijn moeders kant eind september-begin oktober.

Ondertussen leven we hier dus al een paar dagen met z'n viertjes op ons appartement en voorlopig nog geen ruzie gemaakt ;-) Dat is nog eens kunnen he!

De eerste dagen van hun vakantie hier waren tijdens het weekend, dus zijn we er toen met z'n vieren op uit kunnen trekken. Naast een grote pot speculaaspasta en Zero-chocolade, hadden Bart en Kim ook de oude knie-braces van mijn zus meegebracht. In de hoop dat die mijn knie wat konden ondersteunen, gingen we zaterdagnamiddag skiën. We hadden een niet te groot gebiedje uitgekozen en het was heel erg leuk. Mijn knie was zeer dankbaar voor de brace en hield zich sterk. Maar ondanks hulpmiddelen kon ik mijn broer en (toekomstige) schoonzus niet volgen hoor! Wat een techniek en een snelheid (het eerste van Kim, het tweede van Bart :-)). Nu het redelijk goed ging met mijn knie, besloten we ervan te profiteren en ook zondag de skilatten aan te binden: op die manier kon ook Yves eindelijk eens wat meer skiën. De wolken bleven in de vallei hangen en mede dankzij de schitterende zon en de goede sneeuw werd het een fantastische dag. Yves zijn collega's vroegen zich maandag wel af of hij met zijn hoofd niet te lang onder de zonnebank had gelegen ;-)

Toen we op vrijdagavond de weersvoorspellingen hadden doorgenomen, zag het er niet al te best uit voor deze week. In het weekend bemerkten we echter dat de weermannen zich hier ook serieus kunnen vergissen en dus was er goede hoop dat Bart en Kim ook in de week de pistes zouden kunnen opzoeken. Helaas nam de zon op maandag en dinsdag verlof en hebben we net een paar van de slechtste dagen tot nu toe achter de rug. Mede aangestuurd door een opspelende maag van Kim (dieje kleine is nog niet groot, maar hij/zij bezorgt haar nu al last... dat belooft), trokken onze gasten maandag dan maar naar Basel. Met Kim en haar maag gaat alles nu weer prima en Basel staat ook nog steeds recht; alles dik in orde dus.

Yves en ik hebben ons gewoon werk-regime weer hervat. Ik heb trouwens te horen gekregen dat ik vanaf april zeker 80% kan werken en als het nodig is, werk ik meer (en verdien dus ook meer centjes, joepie!). Ik heb al een studie moeten weigeren, want anders krijg ik het in de zomer niet meer bol gewerkt; vervelend dat de studies allemaal zo ongeveer op hetzelfde moment gaan beginnen. Maar ja, zo gaat dat nu eenmaal in mijn branche en ik ben heel erg blij dat ik binnenkort weer de baan op mag naar de ziekenhuizen. Ik zal trouwens meewerken aan een fase I-studie: dat zijn de eerste testen op mensen voor een bepaald product en dus zeer intensief te monitoren. Een superuitdaging in een nieuw domein: ik kijk er echt naar uit. Ze hebben hier trouwens nogal hoge verwachtingen van mij heb ik het gevoel, want ze willen graag dat ik een nieuwe CRA (45j, helemaal nieuw in het wereldje en zich nu aan het inwerken via assistenten-werk) een beetje superviseer als ze dit jaar begint met het monitoren van centra. Superleuk...

Yves heeft ondertussen helemaal zijn plaatsje gevonden in het labo lijkt me. Ze komen naar hem om vanalles te vragen en mogelijks moet hij binnenkort opnieuw een student begeleiden: dat doet hij allemaal supergraag. Maar het onderwerp waaraan hij nu werkt, is toch niet zo evident. Tot nu toe hebben zijn experimenten vooral veel vragen opgeroepen, hopelijk begint hij binnenkort ook wat antwoorden te vinden.

Ik ga jullie laten, want Bart en Kim zijn hier juist binnen gevallen. Wegens het slechte weer gisteren tijdens hun skidag en de dichte bewolking deze morgen hebben ze deze voormiddag Aarau onveilig gemaakt en deze namiddag naar een paar topmatchen badminton gaan kijken. Bart had ontdekt dat er een tornooi van wereldniveau momenteel in Basel plaats vindt, dus dat was een ideaal regen-programma. En nu staan ze al in de keuken eten klaar te maken, dus moet ik echt stoppen.

knuffel en lieve groetjes

Basler Fasnacht

2009-03-05T22:30:00.008+01:00

Nadat de rust was weer gekeerd, begon mijn strijk- en wasmarathon. Het werd een ware heldenstrijd en de winnaar is...de strijk spijtig genoeg. Er ligt nog steeds een klein beetje te wachten op mij, maar nu wou ik jullie toch eerst op de hoogte brengen zoals beloofd.

Ik had mijn ventje toch zo nieuwsgierig weten te maken dat hij instemde om woensdagnamiddag vrij te nemen en naar Basel af te zakken. We vonden elkaar in de trein in Aarau en spoorden naar ons eerste zwitserse evenement = Basler Fasnacht.

Het was al de derde dag van de festiviteiten en ik dacht dat het zo onderhand wel wat rustiger zou zijn, maar niets was minder waar. De Cortège was volop bezig: dat is zo een stoet met groepen en praalwagens, beetje vergelijkbaar met in België. Alleen bleven de groepen hier maar komen en komen en komen en... Veel groepen met piccolo- en slagwerkspelers, maar ook kleine en grotere praalwagens. En vanaf die praalwagens werd natuurlijk heel wat naar de toeschouwers gesmeten: van roosjes en mimosa tot mandarijnen & ajuinen en drankjes en natuurlijk de onvermijdelijke confetti, maar dan wel met pákken. De mensen die verkleed op de wagens zitten en reusachtige maskers dragen worden hier Waggis genoemd. En om iets te krijgen van die Waggis moet je er veel meer mee in interactie gaan dan in België: lief lachen, blond en knap zijn helpt, maar je moet er de confetti in je kraag dan wel bijnemen. We hebben een paar keer vrouwen zien meegesleurd worden aan de arm terwijl de confetti in hun jas werd gepropt, maar als ze dan volhielden kregen ze uiteindelijk wel iets. De straten waren dan ook in geen tijd bedekt met een kleurige, zachte laag. Gelukkig dat het droog gebleven is of de opkuisers hadden er niet mee kunnen lachen. Het was een ongelooflijk leuke en ontspannende sfeer die nog uren door ging nadat de stoet officieel geëindigd was.

Tobback was er ook...

Na een toertje door de binnenstad (Basel is een heel mooi stad trouwens – mooier dan Zürich ;-), doel van een volgende city-trip) vonden we een plaatsje in een Italiaans restaurant van waaruit we de musicerende groepjes bleven horen. Die wisten precies niet van ophouden en dan liepen die allemaal zomaar door de stad, ieder zijn eigen route zoals ze zelf wilden. Toen we buiten kwamen, hadden er zich een aantal gegroepeerd om samen muziek te maken en op te trekken. En dan sloten de toeschouwers daar spontaan bij aan om in 1 lange optocht door te stad te marcheren: echt een zalige sfeer waar we moeilijk genoeg van konden krijgen (en ik ben niet zo echt een carnavals-mens). Helaas wachtte de arbeid de dag nadien, zodat we toch maar op een menselijk uur doorgingen.

Net voor een confetti-aanval...

En Basel zag er de dag nadien uit alsof er niets gebeurd was...op wat confetti op de straten na dan.

Dikke knuffel vanuit Zwitserland, ik begin jullie toch wat te missen hoor!

Nele

Onze eerste B&B-ervaring

2009-03-05T21:29:00.006+01:00

Ik moet vlug zijn met mijn verslagen, want het ene belgische bezoek is nog maar goed weg of het andere dient zich al aan: morgenavond verwachten we Bart en Kim (mijn broer en zijn verloofde) hier bij ons. Maar dus eerst nog het relaas van het vorige bezoek.

Aangezien wij in de week gewoon moeten werken :-(, hadden we ons op voorhand al een beetje geïnformeerd over leuke plekjes en toffe dingen om te doen en te zien. Zoals het een echte B&B betaamt, kunnen ook wij onze gasten een hele map aanbieden met toeristische informatie. Zo stuurden we Yves zijn familie de eerste dag op city-trip naar Zürich: een wandeling door de binnenstad en een bezoekje aan de huisberg van de stad = de Üetliberg. Deze laatste had ik ontdekt tijdens een werkbezoek daar: een prachtig traject door de bossen en weiden met de S-Bahn om boven op de top van een schitterend uitzicht op Zürich en omgeving te kunnen genieten. Zeker als er sneeuw ligt, is de weg naar de top niet altijd even evident daar het laatste stukje sowieso te voet te doen is. Ze kwamen met heel wat foto- en beeldmateriaal terug (soms van hilarische schuivers). Zware opdracht om de volgende dag ook iets leuk te vinden, maar ze kwamen zo mogelijk nog enthousiaster thuis ;-) De uitstap naar Rigi was op aanraden van Yves’ collega’s geweest, want daar zijn we zelf nog niet geraakt (het lijkt misschien wel dat we hier op vakantie zijn, maar de meerderheid van de tijd werken wij hoor...heel hard zelfs ;-)) Als er nog mensen zouden komen om te wandelen en te genieten van weidse uitzichten, dan zullen ze naar Rigi gestuurd worden; maar eerst zullen we het zelf eens proberen te verkennen.

Zürich - Grossmunster

Zürich - Uetliberg

Rigi Alp

Op zaterdag konden we dan eindelijk onze gasten vervoegen bij hun uitstappen (dat pikt toch wel een beetje hoor als je die verhalen hoort, je bent er zo dicht bij en toch moet je gewoon gaan werken). Yves en ik wilden al sinds onze aankomst hier graag eens met schneeschühe gaan wandelen (zo van die racketen die ge onder uw voeten bindt), dus overtuigden we Yves’ ouders om mee op expeditie te gaan. Na uitgebreid zoeken had ik een supergebiedje gevonden, dus wij op zaterdag richting Vierwaldstättersee. Daar moesten we een gondel nemen om uit de grote vallei te geraken, maar ja... het duurde toch wel erg lang voor die gondel zich in beweging zette. Toen bleek dat er een technisch defect was en het wel even kon duren eer dat gemaakt zou zijn, gingen we op zoek naar een alternatief. In het tweede gebied dat we probeerden, konden we eindelijk die rare dingen aan onze voeten binden en vertrekken. Het was schitterend weer en het deed zo’n deugd om in de natuur te zijn. Het kaartje met de wegen op had echter wel beter gekund en dus bevonden we ons ineens op een drukke, steile piste die we omhoog moesten. Het was zwaar voor de dames, maar toch een extra chapeau voor Yves zijn ma die de tocht tot een goed einde bracht (zelfs zonder stijf te zijn).

Schneeshuhwandern auf Klewenalp

Zondag was een uitboldagje aangezien ons bezoek nog een ‘lange’ reis voor de boeg had, terug naar de Heimat. En wij ’s namiddags nog maar eens ploeteren door onze administratie; de verzekeringen zijn bijna gekozen en nu moet Yves zich op het zwitsere auto-jargon toeleggen. Onze belgische keuring loopt af en binnenkort ook onze verzekering, dus is het de bedoeling om alles ineens te veranderen naar het zwitsers systeem. De auto is ondertussen binnen in de garage om dan hopelijk door de keuring te geraken, die volgens sommige bronnen bijzonder streng kan zijn. En een beetje later zijn we dan hopelijk ook de eigenaars van een auto met zwitserse nummerplaten: dan kan niemand meer zien dat we ‘strangers’ zijn (yes, eindelijk geïntegreerd ;-)).

BTW: nog eens een bedankje aan de bezorgers van een paar belgische lekkernijen. Samen met het bezoek kwamen er immers ook potten speculaaspasta (tja, ‘De Bedenkers’ is nog niet gekend in Zwitserland en dus dat winnende product waar vooral Yves zo zot van is ook niet) en appelmoes met stukken. Dat hadden we nu toch echt wel niet verwacht, maar tot nu toe hebben we enkel van dieje mousse gevonden hier en dus stond dat ook op het verlanglijstje.

Groeten uit het natte Aarau, x

Belgisch bezoek

2009-02-27T14:20:00.002+01:00

Sinds woensdagavond hebben we bezoek van de ouders en zus & vriend van Yves. Eindelijk nog eens iemand anders waar je tegen kan klappen in het vlaams ;-) Het is wel even wennen aan al dat volk hier in ons appartement, maar we zijn heel erg blij dat ze hier zijn. Het is toch bijzonder leuk om mensen rond je te hebben die je echt kennen en bij wie je op je gemak bent.

Vanavond vertrekken Kristel & Thomas al terug naar huis, dus morgen trekken we er met mijn schoonouders op uit; naar waar moet nog bepaald worden.

Een uitgebreider verslag kunnen jullie verwachten begin volgende week: het is dan namelijk Fasnacht (= Karnaval «die drey scheenschte Dääg» http://www.fasnachts-comite.ch/english.html) in Basel en dat vieren ze daar int groot. Aangezien Boehringer Ingelheim CH in Basel gevestigd is, sluit de firma maandag (ganze dag) en woensdagnamiddag. Dus maak ik van de gelegenheid gebruik om een zeer lang weekend te hebben door dinsdag ook verlof te nemen. Op dit moment is het bijzonder spijtig dat Yves en ik in een ander kanton werken, want Yves heeft deze dagen geen verlof. Ik zal dus op mijn eentje naar de karnavalstoet moeten gaan kijken :-( Ik zal dus maar dankbaar gebruik maken van deze dagen om eindelijk de was en de strijk bij te werken en jullie op de hoogte te houden!

Dikke kus

28 km in der Schnee, es war wunderbar!

2009-02-22T21:49:00.004+01:00

Liebe leute,

de luchtfotootjes onderaan bedriegen: heel Zwitserland ziet al enkele weken wit, ook 'het Flachland' waar wij wonen en waar het naar verluid in een normale winter ook maar een paar keer sneeuwt, geraakt niet van zijn witte sneeuwtapijt af. Telkens als de sneeuw bijna weg is, sneeuwt er een nieuwe laag van 10 cm bij.

Zaterdag ben ik vanuit Rohr naar Gränichen en terug gelopen, omdat het terrein daar volgens de stafkaart die we gekocht hebben er heel wat aantrekkelijker uit ziet. Het bos dat op 300 m van onze deur ligt, lijkt een beetje op Heverleebos met slechts beperkt reliëf en allemaal rechte wegen. In Gränichen daarentegen is het echter heel golvend terrein met veel kronkelende wegen. Om in Gränichen te geraken moet ik wel 2 spoorlijnen en 2 autosnelwegen passeren (as Bern - Zürich) wat de wegkeuzemogelijkheden wel beperkt. Het werd een aangename training : blauwe hemel en voortdurend door de knisperende sneeuw. En het terrein in Gränichen was echt de moeite.

Afstand : 17 km

Duur : 1u30

Omdat het terrein ten zuiden van waar we wonen (zoals Gränichen) zoveel aantrekkelijker is, ben ik op zondag met de auto tot in Suhr (ong. 5 km) gereden om daar een training te doen. Zoals je op de foto kan zien is het terrein daar nog heuveliger. In de voormiddag had het nog stevig bijgesneeuwd, wat de training extra uitdagend maakte. Aanvankelijk stevig moeten klimmen, en dan na de top overonderbesneeuwde weiden terug naar beneden, door het centrum van Gränichen naar Suhr.

Afstand : 11 km

Duur : 1u00

Vanaf nu wordt het stilaan uitkijken naar de start van het OL-seizoen, want hier zijn in tegenstelling tot in Vlaanderen nauwelijks wedstrijden in de winter. Op 22 maart is de 1ste Nationale wedstrijd in Soloturn, niet zo ver van waar wij wonen... die staat alvast op mijn agenda.

Aufenthaltsbewilligung

2009-02-19T22:16:00.006+01:00

Sinds kort zijn we na geduldig wachten trotse eigenaar van een Aufenhaltsbewilligung, of een zwitserse woon- en werkvergunning. Voor de geïnteresserden, ze zijn vijf jaar geldig... maar het was ofwel één van 1 ofwel van 5 jaar.

Nu nog een paar verzekeringen, met de auto door de superstrenge zwitserse keuring geraken en een zwitsers rijbewijs en we zijn rond.

'White Turf' in Sankt-Moritz

2009-02-18T20:48:00.005+01:00

Zondagochtend namen we vanuit Tiefencastel waar we overnacht hadden de trein naar Sankt-Moritz dat 1000 m hoger ligt (1740 m). De rit verliep over een deel van het traject van de GlacierExpress, een zwitsers hoogstandje van technisch vernuft: talrijke bruggen, tunnels, lussen, haarspeldbochten en een enkel spoor dat tegen de flank geplakt lijkt, zorgen voor uitzonderlijke uitzichten vanuit de trein, vooral ook omdat er overal metershoge sneeuw lag. We willen zeker nog eens de ganse GlacierExpress route doen, want die lijkt ons geweldig spectaculair, zowel in de winter als in de zomer. Nu we toch een abonnement hebben voor alle openbaar vervoer in Zwitserland moeten we ervan profiteren...

De zon straalde de hele dag aan een azuurblauwe hemel in Sankt-Moritz. Het stadje ligt aan een groot meer dat helemaal dichtgevroren was en dat diende als het uitzonderlijke decor voor White Turf, een top evenement van paardenkoersen op het ijs. Ook al was ijzig koud, de wedstrijden, de opspattende sneeuw van racende paarden, het spektakel errond en de standjes met warme dranken en snacks maakten alles meer dan goed.

Het meest spectaculaire was wel de skikjöring discipline waarbij de 'jockeys' zich op skilatten laten voorttrekken door de paarden. Bijzonder spannende nek-aan-nek race was het over 2700 m. Uiteindelijk was de finishfoto nodig om uit te maken wie de winnaar was. Het strafste was nog - vonden wij - dat iedereen overeind bleef. Achteraf was er ook nog een optreden van de rasechte zwitserse alpenhoornblazers ;-)

's Avonds erug via de GlacierExpress afgedaald naar Tiefencastel en dan met de auto naar Aarau. Opnieuw was het file, al was het niet zo erg als met het opgaan. Het leek wel of heel Noord-Zwitserland van het goeie weekendweer had geprofiteerd en naar de bergen in het zuiden was getrokken...

Meer foto's

Valentijn in Zwitserland: Winterwanderung in Lenzerheide

2009-02-15T22:41:00.004+01:00

Yves had twee weken geleden ergens reclame gezien van een top-event tijdens dit weekend. Dit event ging echter door in Sankt-Moritz en dat is toch net iets te ver voor 1 dagje, dus besloten we er een Valentijns-weekend van te maken.

Wij dus op zaterdag met de auto richting Graubünden. We waren niet de enigen met dat idee, dus hebben we redelijk wat file moeten trotseren maar het bleek achteraf absoluut de moeite waard. Kort na de middag kwamen we in een smalle vallei aan in Lenzerheide. We trokken onze bottinnen en skibroeken aan (lekker warm) voor een stevige winterwandeling. Hier in Zwitserland hebben ze speciale wegen die ze in de winter prepareren om te kunnen wandelen. Zoals de zomer-wandelwegen zijn ook deze zeer goed aangegeven.

Na een steil begin konden we genieten van het mooie uitzicht. Wandelen op een echte sneeuwlaag is niet zo evident en dus ook behoorlijk inspannend. Maar dat kunnen we dan ook weer beschouwen als onze fitness-training van dit weekend. Bovendien moesten we ook goed uitkijken: skipistes oversteken is altijd een beetje riskant en ik zou niet graag met een skiër in volle vaart in aanraking komen (zij dragen wel bijna allemaal een helm, maar wij als wandelaar natuurlijk niet ;-)). Plots leek het redelijk snel te gaan op de kaart dus besloten we nog een lusje verder te wandelen, maar we bleken uiteindelijk niet helemaal te zijn waar we dachten te zijn. Geen probleem echter, het was een heel mooi stuk.

We waren nog niet helemaal terug beneden in de vallei als het terug begon te sneeuwen. Het laatste stukje hebben we dus vooral de grond voor onze voeten gezien ;-) In het dorp nog even bewonderend gekeken naar skiërs en snowboarders die zotte toeren uithaalden op een kleine schans en toen naar de warmte (en supergoeie douche aldus Yves) van het hotel in Tiefencastel.

Meer foto's

Investigator Meeting München…

2009-02-15T22:39:00.000+01:00

Eindelijk heb ik met mijn baas een afspraak gemaakt over mijn werkschema. Aangezien ik nu officieel 70% werk, is de basis voor mijn week: woensdag en vrijdagnamiddag vrij, de andere dagen volledig werken. Daar kan natuurlijk vanaf geweken worden indien nodig; flexibiliteit is een felbegeerd iets in het beroepsleven ;-)

Aangezien de studie waaraan ik werk in de opstartfase zit, zijn er een aantal meetings in het buitenland voor de artsen die meedoen. En dan moet er ook iemand van het bedrijf bij zijn natuurlijk. Daar ging dus mijn vrije woensdag ook vorige week: ik moest `s avonds naar München vliegen. Rap nog wat huishouden in de voormiddag en kort na de middag naar de luchthaven. Na een kort vluchtje en een redelijk lange taxi-rit (met bijhorende hoge rekening) bleek ik in het verkeerde Mariott-hotel te staan; blijkbaar zijn er een aantal in München. Dus nogmaals een dure taxi naar het juiste hotel, waar ik tot mijn vreugde een aantal ex-collega’s van BI België terugzag.

Mieke, nogmaals proficiat met je promotie! Ik ben er zeker van dat je dat goed gaat doen en ik kijk ernaar uit om misschien toch nog een beetje met je samen te werken. En ook aan Diana: toitoitoi, veel geluk met je nieuwe job en waarschijnlijk wel tot hoors/mails/…

Yves heeft ondertussen deze week oa nog een nieuwe postdoc-aanvraag geschreven om zijn voorlopig contract van 1 jaar te kunnen verlengen. Dat maakt dat er ondertussen drie aanvragen lopen, dus drie kansen dat we hier langer dan een jaartje kunnen blijven; want de tijd gaat toch zo snel voorbij! Nu kunnen we alleen maar afwachten tot april wanneer de resultaten van de eerste aanvraag bekend gemaakt worden (Daumen drücken).

Het voorbije weekend...

2009-02-08T20:02:00.008+01:00

Vrijdagochtend het vlees voor het avondeten vergeten uit de diepvries te nemen en 's avonds waren we allebei vrij vermoeid van de week, dus waren we het snel eens om ons te verwennen met een vervroegde 'valentijnsdiner' in Aarau. Na wat zoeken een beetje onverwacht achterin op restaurant 'Einstein' gestoten (Einstein is hier inderdaad nog naar zijn middelbare school gegaan, alvorens naar het ETH in Zürich te trekken). Het was een geweldige meevaller: een trendy restaurant met lekkere gerechten, vlotte bediening en moderne inrichting.

Zaterdag was het trainingsdag. Nele ging naar de fitness, ik vond op de kaart een berg die nog net iets hoger is als de berg van vorige week, dus deze keer trok ik naar de Homberg (776 m). De beklimming was heel wat korter dus heel wat steiler als die van de Gisliflueh (772 m) en de top had echt geen 20 m verder mogen liggen of ik was er niet geraakt. De top was echter helemaal bebost en lag in de mist, dus van een mooi uitzichtspunt was hier geen sprake. De afdaling liep deels langs de noordflank waar nog behoorlijk wat sneeuw lag. Door een te gladde pad ben ik beginnen door te steken door het bos, maar ik leek toch ergens anders uit te komen dan ik hoopte. Met behulp van de GPS-functie van de Garmin Forerunner ben ik dan uiteindelijk terug op bekend terrein gekomen (oriënteurs, nogmaals bedankt, die Forerunner is echt een geweldige trainingspartner!). Uiteindelijk 16 km gedaan (met 565 klimmeters) in 1u30, dat volstond wel... In de namiddag hebben we dan nog ons laatste meubelstukken (salontafel & TV-meubel ineengestoken).

Zondag is het weer behoorlijk beginnen sneeuwen, en aangezien het nergens goed weer was in Zwitserland, zijn we de binnenstad van Zürich gaan bezoeken. Ook al kom ik daar dagelijks, eigenlijk kende ik vooral de straten tussen het station en het werk. Eerst zijn we door de Bahnhofstrasse gegaan, de duurste straat in de naar verluid meest welvarende stad ter wereld waar je altijd wel een Louis Vitton, Cartier of Channel kan vinden. Verder is Zürich een stad met redelijk wat kerken, steegjes, pleintjes, ... en een netwerk van tramlijnen langs alle kanten. Ten slotte nog naar het Schweizeriches Landesmuseum geweest waar vooral de tentoonstelling van de Swiss Press Photo ons aansprak.

Foto's Zürich

Het weekend is alweer voorbij, op naar een nieuwe werkweek...

Skiën in Schönbuël + heuvel (berg?) training

2009-02-02T22:04:00.007+01:00

Zaterdag was het een perfect skiweertje. Als het weekend nadert, dan proberen we telkens één ding te verstaan in het weerbericht en dat is hoe hoog 'das Nebelmeer' (de wolkenzee) ligt. Zaterdag lag dat op 1500 m en het skigebied dat we hadden uitgekozen lag tussen 1520 en 2000 meter. Bijgevolg hadden we een stralende zon en azuurblauwe lucht, met onder onze voeten in de vallei een dik wolkenpak. Een paar dagen terug had het nog bijgesneeuwd en de pistes lagen er zeer goed bij, slechts hier en daar een ijzige plek.

Nele heeft er echter niet ten volle van kunnen genieten: een zwakke knie bracht een kettingreactie van onvoldoende controle om af te remmen en onzekerheid met zich mee. Zij gaat zich voorlopig meer toeleggen op fitness om de knie terug te versterken - als dit niet helpt mag Joris de kinesist die met Pasen langs komt, tegen dan een nieuw strak revalidatieplan uitdenken ;-) Ze besloot zich in de namiddag te sparen en heeft zich dan vooral boven in de zon gezet met uitzicht op een kilometerslang panorama op de bergketen aan de overkant. Spijtig dat de batterijen van ons fototoestel het hebben begeven (nieuwe zijn besteld en onderweg), anders hadden we hier een paar mooie foto's kunnen posten.

Zondag stond er geen orientatiewedstrijd op het programma. Er was er wel eentje - een stadswedstrijd in Chur - maar het lag aan de andere kant van het land en als ik me niet vergis, had ik er eerder al eens gelopen tijdens de JEC in 2000 (iemand hier nog herinneringen aan?). De wandeling van vorige week naar de Gisliflueh had me echter geïnspireerd tot een stevige heuvel (berg?) training : 13,3 km met 585 klimmeters in 1u27. Tijdens de training was het opnieuw beginnen sneeuwen en de laatste tweehonderd meter voor de top was lopen helemaal uit den boze. In tegenstelling tot vorige week was er niemand op de top. In de verse sneeuw was nog één paar voetsporen zichtbaar. In het 'Gipfelbuch' stond nog wel een boodschap van mensen die er een uurtje eerder waren "Glat, glatter, glättesten. Die abstieg wird noch toll sein". Deze profetische woorden werden inderdaad waarheid: afdalen was bijna onmogelijk, voetje voor voetje en waar ik kon offroad ben ik de eerste honderd meters terug naar beneden geslippert, maar daarna ging het weer vlot.

Vandaag zijn we dag op dag al een maand in Zwitserland, het lijkt wel voorbijgevlogen. Toch wachten we nog steeds op onze 'Aufenhaltsbewilligung' of onze verblijfsvergunning. We verwachten ze deze week...

Dagelijks werkleven

2009-01-29T21:53:00.007+01:00

Terwijl Yves al aardig in zijn werkritme zit, ben ik nog aan het werk in een heel onregelmatig schema. Met mijn meeting en training in het buitenland de voorbije weken heb ik reeds al mijn voorziene uren van januari opgebruikt. Ik werk namelijk maar 70% tot april; dan 80% om tegen juni full-time te werken.

Dit maakt dat mijn baas niet echt graag had dat ik veel kwam werken deze week, want dan moesten ze mij natuurlijk al die uren ook betalen. Gevolg: woensdag niet gewerkt, vandaag een halve dag en morgen moet ik ook niet gaan. Vandaag heb ik wel mijn mini-laptopje gekregen: klein maar fijn :-) De vrije tijd gebruik ik dus maar om te gaan shoppen, op zoek naar nog wat dingetjes voor ons appartement. Maar zoals steeds als je iets zoekt, is dat net niet te vinden ;-)

Morgen ga ik voor mijn lidmaatschap bij de plaatselijke fitness-club kijken. Er zijn er verschillende, maar allemaal om ter duurst. Aangezien Yves mij al heeft gezegd dat het bij Zwitsers niet de vraag is óf je sport maar wel hoeveel, zal ik toch maar in mijn geldbuidel tasten. Ik wil trouwens mijn knie zo snel mogelijk terug in orde krijgen, want we willen hier toch wel regelmatig gaan skiën.

Dat zijn we trouwens ook van plan komend weekend te doen. Ze geven wederom heel mooi weer, vooral naar het zuiden toe. Ik hoop wel dat het beter gaat dan de eerste keer, maar toen waren onze skibotten gloednieuw en nog ongebruikt. Gevolg: zeer pijnlijke voeten, slaperige tenen en niet echt veel kunnen skiën. Dus nu gaan we voor meer en beter ski-genot in het skigebied waarvan je hiernaast een foto'tje ziet.

Relaas van ons weekend zullen jullie zeker en vast hier kunnen lezen!

13. KAKOWA Winter-OL & Gislifluh

2009-01-26T21:05:00.009+01:00

Gisteren was mijn eerste OL-wedstrijd in Zwitserland: een kleine regionale wedstrijd, de 13e Kakowa Winter-OL. Bijeenkomst was een boshut in het bos, gelegen in het heuvelland een dik half uur ten noorden van Aarau, de stad waar wij wonen. De weg ernaartoe was echt idyllisch, kronkelende wegen door weiden en bossen, door dalen en over toppen, en dat onder een kraakheldere blauwe hemel, een ideale dag om buiten te sporten!

Ik kwam er iets voor tienen aan. Waar in Vlaanderen de meesten zo vroeg mogelijk het bos in willen, was het hier allemaal veel meer op het gemak, iedereen eerst handjes schudden en zo. Pas tegen half elf kwam het wat op het gang. Er waren 5 verschillende parcours en ik koos voor het langste parcours: 6.9 km. Het parcours moest je zelf nog intekenen aan de start, dat hadden we al even niet meer gemaakt. De kaart bestond uit een grote vallei en vele vage vegetatieverschillen. Daarnaast waren er een aantal grote boswegen en talrijke kleine paadjes die ik moeilijk terug vond op het terrein door de vele bosbouwwerken (ja, ook hier...). Het had wel iets weg van de Ardennen, alleen was het reliëf veel dieper uitgesneden.

Ondanks dat ik het rustig aanpakte, toch hier en daar een misser en de flanken waren zware dobbers. Onderweg vroeg een vrouw me nog of het de bedoeling was om de posten in volgorde te doen, achteraf bleek dat ze in 35 jaar geen wedstrijd meer gelopen had... Uiteindelijk met een heel matige tijd op de 8e plaats beland. Aan de finish was er voor iedereen nog chocoladecake en hete thee die op een houtvuur werd opgewarmd.

Resultaten

Vrij snel naar huis gegaan, want in de namiddag gingen we de Gislifluh 'beklimmen'. De Gislifluh is een rotsachtige klif bovenop vermoedelijk een van de hoogste heuveltoppen vlak bij ons appartement, gelegen aan de overkant van de rivier. In totaal was het ongeveer 14 km, met 400 meter stijgen (en dalen natuurlijk).

Aanvankelijk eerst een vlak stuk langs de Aare tot aan een waterkrachtcentrale waarna we de brug namen en dan steil omhoog gingen. Hoe hoger we waren, hoe meer paden er in een bevroren sneeuwlaag veranderden, wat het bijzonder moeilijk maakte vooral op het laatste stuk voor de top. En zelfs hier kwamen we nog moedige en zeer sportieve Zwitsers tegen die deze wegen al lopend/MTBend aflegden.

Eens op de top konden we genieten van een verrassend verzicht op het dal van de Aare. Spijtig genoeg was er wat 'mist' (smog?) aan de horizon, anders konden we hier het Zwarte woud, de Jura en de Alpen bewonderen (daarvoor zullen we dus nog eens terug moeten). Achteraf daalden we langs de ander kant af om net voor zonsondergang terug aan ons appartement toe te komen.

En hoe zalig is het om dan thuis te komen in een reeds lekker warm appartement en uw schoenen uit te trekken.

Grüezi mitenand!

2009-01-24T23:18:00.002+01:00

... oftewel Hallo allemaal! Om meteen al een eerste misverstand uit de wereld te helpen : Zwitsers spreken geen Duits, maar Zwitsers. Duitsers zouden er naar verluidt nog iets in herkennen, maar tegen ons zouden ze even goed Chinees kunnen spreken.

We kregen de indruk dat de mensen stilaan benieuwd werden naar ons doen & laten hier en nu we eindelijk ook op het wereldwijde web zijn aangesloten, is de tijd rijp om onze beloofde weblog te lanceren.

Na een vlotte verhuis (met dank aan onze schitterende verhuisploeg!) beseften we pas waaraan we begonnen waren.

Deze maand worstelen we ons vooral door alle administratie, en het einde is nog niet meteen in zicht. Vooral naar de verblijfsvergunningen kijken we uit, want ook al zijn we hier ondertussen gesetteld, het broodnodige papiertje zal vermoedelijk pas over 1 à 2 weken in de bus vallen. Net als in België, moet je ook hier voor alles wat je je kan inbeelden formulieren in meervoud invullen. Zwitsers houden bovendien nog van belastingen & verzekeringen, zo betaal je hier nog kijk- en luistergeld en neem je een verzekering voor je fiets.

Verder is het vooral onze weg zoeken. Evidente dingen waar je anders niet bij stil staat, moet je opnieuw ontdekken. Winkels, afval sorteren, openingsuren, openbaar vervoer, ... ook de vloerverwarming (zeer comfortabel maar wat een primitief regelsysteem!): het neemt allemaal wat meer tijd in beslag dan we vooraf konden denken. Sinds vandaag zijn we wel de trotse houders van een 'Generalabo' waarmee we alle treinen, trammen, bussen, boten en ook sommige gondelbanen 'gratis' (uhm) kunnen gebruiken. Het Zwitsers openbaar vervoer is dan ook uitzonderlijk uitgebreid, stipt en op elkaar afgestemd. En de bus stopt voor onze deur.

Nele is er ondertussen ook in gevlogen, bij dezelfde werkgever (Boehringer Ingelheim) als in België maar dan in Basel. En hoe... momenteel verblijft ze meer in decadente luxehotels voor trainingen en investigators meetingen in Duitsland dan in Zwitserland zelf. Maar ik ben gerust, al dat gereis is maar van beperkte duur.

Morgen eerste orientatieloopwedstrijd in Zwitserland, benieuwd wat dat gaat geven...